ค้นพบ

บทที่ 13

จากคนบาปที่ทำผิดสู่ธรรมิกชนที่ได้รับการอภัย

-การเผชิญหน้ากับการพิพากษาอย่างกล้าหาญ

-เส้นเวลาสำหรับพระชนม์ของพระคริสต์

-หลักประกันของการยกโทษบาปให้

-เส้นเวลาสำหรับการพิพากษา

-เมื่อพบหนังสือแห่งชีวิตของท่านในการพิพากษา...และมากกว่านั้น!
จากคนบาปที่ทำผิดสู่ธรรมิกชนที่ได้รับการอภัย

 

 

 

ไม่มีรอยนิ้วมือ   ไม่มีอาวุธให้เห็น   ไม่มีฆาตกรให้พบว่าเดินเข้ามาในที่ทำงานของนักจิตวิทยาไมเคิล ฟิลลิปส์   ไม่มีใครได้ยินเสียงปืนที่ถูกเหนี่ยวไก   แต่พบดร.ฟิลลิปส์นอนแผ่อยู่หลังโต๊ะทำงานของเขา   กระสุนห้านัดเจาะทะลุผ่านเสื้อกั๊กตัวนอกของเขา

 

ดูเหมือนเป็นคดีอาชญากรรมไร้ร่องรอยอย่างสมบูรณ์แบบ   ครั้งแรกเหล่านักสืบไม่พบร่องรอยใดๆ   แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นสายไฟเล็กๆ ติดอยู่กับที่วางดินสอบนโต๊ะของดร.ฟิลลิปส์   สายไฟนั้นโยงไปถึงเครื่องอัดเทปในลิ้นชักโต๊ะ   เขาพบว่าแท้จริงแล้วที่วางดินสอก็เป็นที่ซ่อนของไมโครโฟนนั่นเอง

 

นักสืบเหล่านั้นได้กรอเทปกลับอย่างรวดเร็ว   (ด้วยความตะลึงงันของพวกเขา)  มีเสียงเทปของอาชญากรรมที่แท้จริง   ผู้ชายชื่อแอนโธนี่ อินเซียราโน่เดินเข้ามาในห้องทำงานและเริ่มทะเลาะกับดร.ฟิลลิปส์อย่างรุนแรง   เสียงปืนดังขึ้น   เทปนั้นจบลงด้วยเสียงครวญครางอันน่ากลัวของนักจิตวิทยาซึ่งกำลังนอนตายบนพรม

มีการบันทึกเทปถึงรายละเอียดที่น่ากลัวทุกราย   ฆาตกรคิดว่าคดีอาชญากรรมของเขายังคงเป็นความลับตลอดไป   เขาระมัดระวังมากในการที่จะไม่ทิ้งร่องรอยไว้   แต่ก็ยังมีพยานที่มองไม่เห็นมาเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมดจนได้

 

ในคู่มือนี้พวกเราจะเรียนรู้เกี่ยวกับการพิพากษาครั้งสุดท้ายของพระเจ้า   เมื่อมนุษย์ทั้งหลายจะ   “ถูกพิพากษาตามการกระทำของเขาทั้งหลายที่เขียนไว้ในหนังสือแห่งชีวิตนั้น”   (วิวรณ์ 20:12)   (หากมิได้ทำเครื่องหมายใดๆไว้ บทความทั้งหมดภาคภาษาอังกฤษในบท ค้นพบ นี้มาจากพระคัมภีร์ฉบับสากลเล่มใหม่ [เอ็นไอวี] แปลไทยจาก “พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม ฉบับ 1971 (ย่อขนาดปี 1998),ภาคพันธสัญญาใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2002 สงวนลิขสิทธิ์โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย ใช้โดยได้รับอนุญาต”)

 

นับเป็นเรื่องที่จริงจัง   คนเหล่านั้นที่คิดว่าเขาสามารถปกปิดการกระทำผิดของเขาไว้ได้นั้น   จะต้องพบกับความประหลาดใจอย่างใหญ่หลวง   เช่นในแต่ละสัปดาห์บุคคลที่แสร้งทำเป็นเคร่งศาสนาใช้เวลายาวนานในการอธิษฐานในโบสถ์   แต่ในขณะเดียวกันก็มักชอบทำทารุณคู่สมรสที่บ้านอย่างลับๆ   เขาจะต้องตกใจเมื่อต้องรู้ว่าการกระทำลับๆของเขานั้นมีการบันทึกไว้เรียบร้อยแล้ว

 

และท่านจะได้เรียนรู้ด้วยเช่นกันว่า   ทำไมการพิพากษาจึงเป็นข่าวดีเลิศสำหรับคนที่พบความมั่นคงในพระคริสต์

 

ท่านสามารถเผชิญหน้ากับการพิพากษาอย่างกล้าหาญ

 

ใครจะเป็นผู้พิพากษาโลก?

 

“พระบิดาไม่ทรงพิพากษาใคร   แต่ทรงมอบการพิพากษาทั้งสิ้นไว้กับพระบุตร”

— ยอห์น 5:22

ไม้กางเขนทรงเตรียมพระคริสต์ให้กลายเป็นผู้พิพากษาของเราได้อย่างไร?

 

“พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูไว้ให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป   โดยพระโลหิตของพระองค์   ความเชื่อจึงได้ผล   ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นความชอบธรรมของพระเจ้า... และเพื่อจะสำแดงในปัจจุบันนี้ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ชอบธรรม และทรงให้ผู้ที่เชื่อในพระเยซูเป็นผู้ชอบธรรมด้วย”

— โรม 3:25, 26

การสิ้นพระชนม์แทนเราของพระคริสต์บนไม้กางเขน   สามารถทำให้พระเจ้าทรงเป็นทั้งผู้พิพากษาที่เที่ยงธรรม และผู้แก้ต่างซึ่งเต็มไปด้วยพระเมตตา   พระองค์ทรงสามารถทั้งปกป้องมาตรฐานที่ไม่เคยเปลี่ยนของพระเจ้า   และปกป้องคนบาปที่กลับใจแล้ว   เมื่อเอกภพที่ดูอยู่นั้นถามคำถามว่า   “ทำไมผู้พิพากษาที่เป็นกลางนั้นประกาศคนที่ผิดให้เป็นไม่ผิดได้?”   พระคริสต์ทรงสามารถตอบได้โดยชี้ไปที่แผลเป็นในพระหัตถ์ของพระองค์   เพราะพระองค์ทรงรับโทษที่เที่ยงธรรมแห่งความบาป ด้วยร่างกายของพระองค์เองแทนคนบาปเรียบร้อยแล้ว

 

[บทที่ 12 ให้ภาพว่าพระเยซู   (พระเมษโปดกของพระเจ้าหรือเป็นผู้แทนของเราต่อเบื้องพระบัลลังก์พระเจ้า)   ทรงเตรียมเราสำหรับวันพิพากษาโดยทรงแก้บาปให้]

 

พระเยซูทรงทำอะไรเพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตบาปของเรา?

 

“พระเจ้าทรงทำพระองค์[พระคริสต์]ผู้ทรงไม่มีบาปให้บาป   เพราะเห็นแก่เรา   เพื่อเราจะได้เป็นคนชอบธรรมของพระเจ้าทางพระองค์”

— โครินธ์ ฉบับที่สอง 5:21

เพราะพระคริสต์   พระเจ้าทรงสามารถทำให้เกิดการสลับที่ได้อย่างมหัศจรรย์   จากการพิพากษา   เราสามารถยกชีวิตที่ผิดบาปของเราสลับกับพระชนม์ที่เที่ยงธรรมของพระคริสต์   และเพราะพระชนม์ที่ไร้บาปและการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู   พระเจ้าจึงสามารถให้อภัยเรา และเลี้ยงดูเราเหมือนเราไม่เคยทำบาปมาเลย   และยิ่งไปกว่านั้นพระองค์ทรงฝังความบาปของเราไว้ในห้วงทะเลลึก และบันทึกชีวิตที่ไร้บาปของพระองค์สลับให้เรา   (ซึ่งไม้กางเขนได้ประกาศว่าเป็น   “หลักฐานที่คู่ควรแก่การยอมรับ”)   แทนการบันทึกชีวิตที่ผิดบาปของเรา   นี่คือสิ่งที่เราต้องการในการพิพากษาจริงๆ   เพื่อที่จะยืนต่อพระพักตร์พระเจ้าผู้ทรงบริสุทธิ์

สวรรค์ได้เก็บบันทึกแต่ละชีวิตทุกๆชีวิต   (วิวรณ์ 20:12)    พระเจ้าทรงเป็นผู้ประเมินการกระทำทุกๆอย่าง   (ซามูเอล ฉบับต้น 2:3)   พระเจ้าทรงเก็บบันทึกคำทุกคำที่พูดและความคิดทุกความคิดที่เคยผ่านในจิตใจเรา   (มัทธิว 12:36)   นั่นเป็นข่าวร้ายสำหรับคนที่คิดว่า ความบาปและอาชญากรรมลับที่เขาได้ทำไว้จะไม่กลับมาหลอกหลอนเขาอีก

แต่ก็มีข่าวดีเยี่ยมเช่นกันสำหรับคนทั้งหลายที่ยอมรับพระคริสต์อย่างจริงใจ ในฐานะผู้แก้ต่างของพวกเขาต่อเบื้องพระพักตร์พระบิดา   “พระโลหิตของพระเยซูพระบุตรของพระองค์   ก็ชำระเราให้ปราศจากบาปทั้งสิ้น”   (ยอห์น ฉบับที่หนึ่ง 1:7)   พระเยซูทรง   “ลบล้าง” บาปของเรา   (กิจการของอัครฑูต 3:19)   แทนอดีตของเราที่ด่างพร้อยเหลือเกิน   พระคริสต์ทรงให้เห็นบันทึกที่ไร้จุดด่างของชีวิตที่สมบูรณ์แบบของพระองค์   (โครินธ์ ฉบับที่สอง 5:21)

ลองมาดูกันให้ลึกลงไปอีกว่าอะไรทำให้พระเยซูหรือผู้ทรงแก้ต่าง หรือผู้พิพากษาของเราทรงมีคุณสมบัติพอที่จะสามารถจัดการกับปัญหาความบาปของเรา   (หากท่านมีปัญหาเกี่ยวกับเลขซึ่งหลายคนมักจะมี   อย่าเพียงแต่จดจ่อกับปัญหาตรงหน้าตรงนั้น   แต่ขอให้ท่านอ่านล่วงหน้าต่ออีกสามหัวข้อถัดไปอย่างรวดเร็ว   แล้วท่านจะสามารถเข้าใจสิ่งสำคัญๆในส่วนที่เหลือ   ถึงแม้ท่านจะไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตาม)

พระคริสต์เสด็จมาตรงเวลา

ในการรับบัพติศมาของพระองค์   พระเยซูทรงถูกเจิมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์

 

“เมื่อพระเยซูทรงรับบัพติศมาแล้วก็เสด็จขึ้นจากน้ำ   และในทันใดนั้นฟ้าก็แหวกออก   และพระองค์ทรงเห็นพระวิญญาณของพระเจ้า เสด็จลงมาดุจนกพิราบสถิตบนพระองค์   และนี่แน่ะ   มีพระสุรเสียงตรัสจากฟ้าสวรรค์ว่า   ‘ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก’”

— มัทธิว 3:16, 17

ต่อมาการถูกเจิมของพระคริสต์ด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ในการรับบัพติศมาของพระองค์   ทำให้สาวกทั้งหลายตระหนักว่า พระเมสสิยาห์เสด็จมาถึงแล้ว

 

“‘เราพบพระเมสสิยาห์’  (ซึ่งแปลว่าพระคริสต์)”

        — ยอห์น 1:41

เมสสิยาห์เป็นคำฮีบรู   และพระคริสต์เป็นคำกรีก   ทั้งคู่แปลว่า   “ผู้ที่ถูกเจิม”   เหล่าสาวกสรุปว่าพระเยซูทรงถูกเจิมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นพระเมสสิยาห์   ขณะที่พระองค์ทรงรับบัพติศมา

 

ลูกา   (สาวกของพระเยซู)   บันทึกปีแห่งการเจิมของพระเยซูเป็นพระเมสสิยาห ์ในปีทิ่สิบห้าแห่งรัชกาลของจักรพรรดิทิเบริอัส   ซีซาร์   (ลูกา 3:1, 2)   สำหรับเราจะเป็นปี 27 ก่อนคริสตกาล

 

มีการทำนายถึงการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ไว้หลายแห่งในคำพยากรณ์พระคัมภีร์เก่า   พระคริสต์เสด็จมาตรงเวลาพอดีเพื่อให้เป็นจริงตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์   ขณะที่พระองค์ทรงเริ่มงานพันธกิจพระเจ้าของพระองค์   พระเยซูทรงประกาศว่า

 

“เวลากำหนดมาถึงแล้ว...และแผ่นดินของพระเจ้าก็มาใกล้แล้ว   จงกลับใจใหม่   และเชื่อข่าวประเสริฐ!”

— มาระโก 1:15

การรับบัพติศมาและการเจิมของพระผู้ช่วยให้รอดบาปของเราจะปรากฏตรงเวลา   พระคัมภีร์ฉบับคิงส์เจมส์กล่าวไว้ว่า   “บังเกิดขึ้นตรงตามเวลาที่ได้กำหนดไว้”   แต่พระคริสต์ทรงอ้างถึงเวลาอะไร?   เวลาได้ดำเนินมาจนกระทั่งพระเยซูทรงปรากฏและทรงถูกเจิม   เทพยากรณ์ดาเนียลทำนายไว้ล่วงหน้า ถึงเวลาที่พระเยซูจะทรงปรากฏเป็นพระเมสสิยาห์   เมื่อ 500 กว่าปีก่อนที่พระเยซูจะเสด็จมาบนโลกเสียอีก

 

ดาเนียลได้ทำนายไว้หรือไม่ว่าพระเยซูจะทรงปรากฏและทรงถูกเจิมเป็นพระเมสสิยาห์ในค.ศ. 27?   นี่คือคำพยากรณ์ของดาเนียล

 

“เพราะฉะนั้นจงทราบและเข้าใจว่า   นับตั้งแต่กาลที่ถ้อยคำนั้นออกไป ให้สร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่จนถึง   สมัยผู้ถูกเจิมไว้   ผู้เป็นประมุขก็เป็นเวลาเจ็ด’สัปตะ’ [หมายถึงหน่วยสัปดาห์]  และเป็นเวลาหกสิบสอง’สัปตะ’ [สัปดาห์]”

— ดาเนียล 9:25

เจ็ดสัปดาห์และหกสิบสองสัปดาห์รวมเป็นหกสิบเก้าสัปดาห์หรือ  483 วัน   (7 X 69 = 483 วัน)   คำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ที่เป็นสัญลักษณ์นั้น เรานับหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี   (เอเสเคียล 4:6; กันดารวิถี 14:34)   ดังนั้น 483 วันจึงเท่ากับ 483 ปี   ดาเนียลทำนายว่าจะมีคำสั่งให้สร้างกรุงเยรูซาเล็มใหม่ให้เหมือนเดิม   และพระเมสสิยาห์จะทรงปรากฏอย่างแน่นอนหลังจากคำสั่งนี้ผ่านไป 483 ปี

 

พระเยซูทรงปรากฏเป็นพระเมสสิยาห์ตามเวลาที่กำหนดไว้หรือไม่?   พระราชาอารทาเซอร์ซีส   (Artaxerxes)   ทรงออกกฎหมายสร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ในปี 457 ก่อนคริสตกาล   (เอสรา 7:7-13, 21-26)   เวลาได้ผ่านไปจนครบ 483 ปี   นั่นคือจบลงในค.ศ. 27   (457 ก่อนคริสตกาล + ค.ศ. 27 = 484)   อย่างไรก็ตามมีการออกกฎหมายระหว่างปี 457   และพระคริสต์ทรงถูกเจิมระหว่างปี 27   ทำให้เวลาของทั้งคู่ไม่เต็มปีดังนั้นระยะเวลาที่ถูกต้องจึงเป็น 483 ปีนั่นเอง   จึงเป็นคำตอบของคำถามข้างต้นว่า   พระเยซูทรงปรากฏเป็นพระเมสสิยาห์ตรงตามเวลาที่กำหนดไว้จริง

 

เวลานั้นๆที่กำหนดคือ ค.ศ. 27   พระเยซูทรงปรากฏพร้อมข่าวประเสริฐว่า   “เวลาได้มาถึงแล้ว”   การเกิดขึ้นจริงอย่างแม่นยำตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์นั้นเป็นคำยืนยันที่น่าทึ่งว่า   พระเยซูของนาซาเร็ททรงเป็นพระเมสสิยาห์อย่างแน่นอน   พระเจ้าเสด็จลงมายังโลกด้วยเนื้อหนังมนุษย์

 

พระเยซูทรงใช้เวลานานเท่าไรในการทำพันธสัญญาเข้มแข็ง?

“ท่านจะทำพันธสัญญาเข้มแข็งกับคนเป็นอันมากอยู่หนึ่ง ‘สัปตะ’ [หมายถึงสัปดาห์]”

— ดาเนียล 9:27, ในส่วนแรก

เมื่อเราใช้กฎหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี   ดังนั้นหนึ่ง   “สัปดาห์”   เท่ากับเจ็ดปี   นั่นคือพระเยซูทรง   “ทำพันธสัญญาเข้มแข็ง”   หรือพระสัญญาที่พระองค์ทรงให้กับมนุษย์ตั้งแต่ค.ศ. 27 ถึง ค.ศ. 34   นับเป็นเวลาเจ็ดปีพอดีตามพระวจนะข้างต้น   หลังจากที่อาดัมและเอวาทำบาป   พระเจ้าทรงทำพันธสัญญากับเขาทั้งคู่ว่าพระองค์จะทรงช่วยพงศ์พันธุ์มนุษย์จากบาป โดยผ่านการสิ้นพระชนม์ของคนที่พระองค์ทรงส่งมา   (ปฐมกาล 3:15)   การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูบนไม้กางเขนจึงเป็นจริงตามพันธสัญญาที่ให้ไว้เจ็ดสิบสัปดาห์   (69 สัปดาห์ + 1 สัปดาห์)

 

อะไรเกิดขึ้นในช่วงกลางสัปดาห์ที่เจ็ดสิบนี้?

 

“ท่านจะกระทำให้การถวายสัตวบูชา   และเครื่องบูชาอื่นๆ   หยุดไปครึ่ง ‘สัปตะ’ [หมายถึงสัปดาห์]”

— ดาเนียล 9:27, ในส่วนหลัง

พระเยซูทรงถูกตรึงกางเขนในปีค.ศ.31   คือในช่วง   “ครึ่งสัปดาห์”   เวลาสิ้นพระชนม์ของพระเยซู   “ม่านในพระวิหารก็ฉีกขาดออกเป็นสองท่อนตั้งแต่บนตลอดล่าง”   (มัทธิว 27:51)   เครื่องบูชาที่กำลังจะถูกฆ่า   (เป็นสัญญลักษณ์ของพระเยซู   “พระเมษโปดกของพระเจ้า”)   ได้หลบหนีจากมือของปุโรหิต   เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องหมายว่าพระเจ้าทรงไม่ประสงค์ ให้มนุษย์ถวายสัตวบูชาอีกต่อไป   การบรรลุถึงคำพยากรณ์ที่ถูกต้องตรงตามอักษรทุกตัวคือ   พระเยซูทรง   “หยุด”   การถวายสัตวบูชา   (ดาเนียล 9:27)   ดังนั้นตั้งแต่พระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์   เราติดต่อกับพระเจ้าโดยตรงผ่านพระเยซู   พระเมษโปดกของพระเจ้าหรือมหาปุโรหิตของเรา   มิได้ใช้สัตวบูชาเหมือนเช่นเคยแต่ประการใด

หลักประกันของการยกโทษบาป

ตามคำพยากรณ์ของดาเนียล   ทำไมพระเยซูจึงทรงสิ้นพระชนม์?

 

“ท่านผู้หนึ่งที่ถูกเจิมไว้   จะต้องถูกตัดออกและจะไม่มีอะไรสำหรับท่าน”

— ดาเนียล 9:26, ช่วงกลาง

การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ที่ไม้กางเขน   พระเยซูทรงถูก   “ตัดออกและจะไม่มีอะไรสำหรับท่าน”   พระเยซูทรงใช้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ   เป็นคนเดียวที่ทำได้ในโลกของเรา   พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์   “ไม่มีอะไรสำหรับท่าน”   ไม่ใช่เป็นเพื่อการจ่ายบทลงโทษสำหรับบาปของพระองค์เอง แต่เพื่อเป็นการจ่ายบทลงโทษสำหรับบาปของท่าน   บาปของเรา   และบาปของโลกทั้งใบ

 

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพระเจ้าทรงให้อภัยบาปของเราทั้งหมดและยอมรับเรา?

 

“คือความชอบธรรมของพระเจ้า   ซึ่งปรากฏโดยความเชื่อในพระเยซูคริสแก่ทุกคนที่เชื่อ ... เพราะว่าทุกคนทำบาป และเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า   แต่พระเจ้าทรงมีพระคุณให้เขาเป็นผู้ชอบธรรม โดยไม่คิดมูลค่าโดยที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่เขาให้พ้นบาปแล้ว   พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูไว้ให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป โดยพระโลหิตของพระองค์   ความเชื่อจึงได้ผล”

— โรม 3:22-25

ประเด็นสำคัญในพระวจนะเหล่านี้คือเรา   “ทุกคนทำบาป”   แต่เป็นเพราะ   “พระคุณ”   ของพระเจ้า   คนทั้งหมด   “เป็นผู้ชอบธรรม”   ซึ่งมี “ความเชื่อ”   ในอำนาจการลบมลทินของ   “พระโลหิต”   ของพระคริสต์

 

สองสิ่งเกิดขึ้นเมื่อเราเป็นผู้ชอบธรรม

 

•           พระเจ้าทรงประกาศการให้อภัยแก่เรา   การถูกเจิมหรือการเอาความผิดบาปในอดีตของเราออกไป

•           พระเจ้าทรงประกาศให้เราชอบธรรม   “ความชอบธรรมจากพระเจ้ามาจากความเชื่อในพระเยซูคริสต์”

 

วิธีของพระเจ้าที่ทรงมอบความปลอดภัยมั่นคงอย่างสมบูรณ์แก่เรา   จะทำให้เราเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อในพระคริสต์   พระเยซูทรงสัญญาว่า   “บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก   จงมาหาเรา   และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก”   (มัทธิว 11:28)   เราทั้งหลายหมดแรงจากการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้ดีพอ   เพื่อให้ตัวเราดีขึ้น   สามารถพบการหยุดพักที่แท้จริงโดยการยอมรับพระเกียรติคุณของพระคริสต์   เราทั้งหลายที่แบกภาระหนัก   มีแผลเป็นจากอดีตและความรู้สึกที่เจ็บปวดของการดีไม่พอและน่าละอาย   สามารถพบสันติสุขและความบริบูรณ์ในพระคริสต์บนไม้กางเขนที่เปิดอ้อมแขนทั้งสองของพระองค์ให้เรา

 

เวลาพิพากษาได้เริ่มขึ้น

บทที่แปดและบทที่เก้าในคำพยากรณ์ที่ยิ่งใหญ่ของดาเนียลเกี่ยวโยงกันมาก   (หลังจากที่เราจบบทเรียน ค้นพบ เราจะมีโอกาสศึกษาพระคัมภีร์บทดาเนียลที่ให้รายละเอียดของทั้งสองบท)

 

ในบทที่แปดของดาเนียล   ฑูตสวรรค์แสดงให้ผู้พยากรณ์เห็นภาพกว้างๆที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต   ดาเนียลได้เห็นการขวิดกันของแกะตัวผู้   ซึ่งแทนถึงเมโดเปอร์เซียและกรีกตามลำดับ   (ดาเนียล 8:1-12, 20-26)

 

ส่วนที่สี่ของคำพยากรณ์คืออะไร?

 

“‘นิมิตที่เกี่ยวข้องกับเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์จะอยู่อีกนานเท่าใด…?   ท่านผู้นั้นตอบท่านว่า   ‘อยู่นานสองพันสามร้อยเวลาเย็นเวลาเช้า [หรือวัน,ฉบับคิงส์เจมส์] แล้วสถานศักดิ์สิทธิ์นั้นจะกลับสู่สภาพอันควร[ชำระล้าง,ฉบับคิงส์เจมส์]’”

— ดาเนียล 8:13, 14

ดาเนียลเป็นลมก่อนที่ฑูตสวรรค์จะอธิบายคำพยากรณ์ในช่วงเวลา 2,300 วันและบทที่แปดได้จบลง โดยไม่มีการแปลความในส่วนนั้น   แต่ต่อมาฑูตสวรรค์ปรากฏขึ้นอีกครั้งและพูดว่า

 

“ข้าพเจ้าออกมา ณ บัดนี้   เพื่อจะให้ปัญญาและความเข้าใจแก่ท่าน… เพราะฉะนั้นจงพิจารณาคำนั้นและเข้าใจนิมิตนั้น   มีเจ็ดสิบ  ‘สัปตะ’ [หน่วย:สัปดาห์] แห่งปีกำหนดไว้[ยุติ,ฉบับคิงส์เจมส์] สำหรับชนชาติของท่านและนครบริสุทธิ์ของท่าน เพื่อให้เสร็จสิ้นการทรยศ   ให้บาปจบสิ้น   และให้ลบมลทิน…”  

— ดาเนียล  9:22-24

แน่นอนอยู่แล้วว่า 2,300 วันนั้นเท่ากับ 2,300 ปี   โดยที่แต่ละวันนั้นเท่ากับหนึ่งปี   (เอเสเคียล l 4:6)   เจ็ดสิบสัปดาห์หรือ 490 ปีเท่ากับส่วนแรกของระยะที่ยาวกว่าของ 2,300 ปี   ระยะเวลาทั้งสองนั้นเริ่มเมื่อ 457 ก่อนคริสตกาล   เมื่อเปอร์เซียออกกฎหมาย   “ให้สร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่”   ลบ 490 ปีออกจาก 2,300 ปีจะเหลือ 1,810 ปี   บวก 1,810 ปีกับค.ศ. 34 เมื่อ 490 ปีสิ้นสุดลง   ก็ได้ผลลัพธ์เป็นปี ค.ศ.1844

พระวิหารบนสรวงสวรรค์

การชำระล้าง – การพิพากษา

ฑูตสวรรค์บอกดาเนียลว่าในปี 1844   (จุดสิ้นสุดของ 2,300 ปี)   “สถานศักดิ์สิทธิ์จะกลับสู่สภาพอันควร [ชำระล้าง, ฉบับคิงส์เจมส์]” แต่นั่นหมายความว่าอะไร?

         

ตั้งแต่ปีค.ศ. 70   เมื่อชาวโรมันทำลายพระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็ม   ประชาชนของพระเจ้าไม่มีพระวิหารบนโลก   ดังนั้นในปี 1844   มีการชำระล้างสถานนมัสการ   และมีเพียงพระวิหารบนสรวงสวรรค์เท่านั้นที่สถานนมัสการบนโลกใช้เป็นต้นแบบและสร้างจำลองมา

 

คราวนี้ การชำระล้างพระวิหารบนสรวงสวรรค์หมายความว่าอะไร?   อิสราเอลโบราณเรียกวันชำระล้างสถานนมัสการบนโลกว่า Yom Kippur   วันแห่งการไถ่บาป   ซึ่งเป็นวันพิพากษาชนชาติฮีบรูจริงๆ

 

เหมือนที่เราค้นพบในบทที่ 12   พระพันธกิจของพระคริสต์ที่ทรงกระทำเพื่อเรามีสองภาคคือ   1. งานพันธกิจประจำวันและพิธีต่างๆที่เน้นงานพันธกิจของปุโรหิตที่ห้องแรกในสถานนมัสการหรือห้องวิสุทธิสถาน  2. งานพันธกิจประจำปีและพิธีต่างๆเน้นที่พันธกิจของมหาปุโรหิตในห้องชั้นในของสถานนมัสการหรือห้องอภิสุทธิสถาน   (เลวีนิตี 16 และ 23; ฮีบรู 9:1-5)

 

ที่สถานนมัสการบนโลก   ประชาชนสารภาพบาปของเขาอย่างเนืองนิตย์   เลือดของสัตว์ที่ถูกฆ่ากระจายไปตามมุมแท่นบูชา   และปุโรหิตรับประทานเนื้อในห้องวิสุทธิสถาน   (เลวีนิติ 4 และ 6)   ดังนั้นจึงเป็นเครื่องหมายว่า   บาปที่ถูกสารภาพจะถูกวางไว้ในสถานนมัสการวันแล้ววันเล่า

ดังนั้นในแต่ละปี   (วันแห่งการไถ่บาป)   สถานนมัสการจะถูกชำระล้างจากบาปทั้งปวง ที่ได้สารภาพไว้ตลอดปีที่ผ่านมา   (เลวีนิติ 16) เพื่อให้มีผลต่อการชำระล้างครั้งนี้   มหาปุโรหิตทรงใช้แพะเป็นสัตวบูชาพิเศษ   แล้วพระองค์ทรงนำเลือดของแพะเข้าไปในห้องอภิสุทธิสถาน (ห้องชั้นใน)   เพื่อทรงเริ่มพันธกิจต่อหน้าหีบพันธสัญญา   (ซึ่งบรรจุพระบัญญัติสิบประการไว้)   ซึ่งอยู่ใต้พระที่นั่งกรุณา   มหาปุโรหิตทรงประพรมเลือดชำระล้างต่อหน้าพระที่นั่งกรุณา   เพื่อแสดงว่าพระโลหิตของพระเยซู   (ผู้ไถ่บาปกำลังเสด็จมา)   ทรงจ่ายบทลงโทษบาป   และเพื่อให้เป็นเครื่องหมาย   เพราะฉะนั้นมหาปุโรหิตทรงย้ายบาปที่ถูกสารภาพแล้วจากสถานนมัสการ   ไปวางที่หัวแพะอีกตัวหนึ่งและปล่อยมันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อให้ตายที่นั่น (เลวีนิติ 16:20-22)

 

วันพิธีไถ่บาปประจำปีจะเป็นวันลบมลทินบาปออกจากสถานนมัสการ   ประชาชนจะพิจารณาวันนั้นให้เป็นวันพิพากษาเพราะพวกเขาที่ทำบาปแต่ปฏิเสธการสารภาพบาป และปฏิเสธการให้อภัยบาปจากพระเจ้า   จะถูกพิจารณาว่าเป็นคนไม่ชอบธรรมและถูก   “อเปหิออกจากประชาชน [ของพระเจ้า]   ของพระองค์”   (เลวีนิติ 23:29)

 

สิ่งที่มหาปุโรหิตทรงกระทำปีละครั้งเป็นประจำทุกปีคือ   พระเยซูในฐานะมหาปุโรหิตของเราทรงถวายเครื่องบูชาครั้งเดียวเป็นพอ ไม่ต้องกระทำทุกๆครั้ง   (ฮีบรู 9:6-12)   ในวันพิพากษาที่ยิ่งใหญ่นี้พระองค์ทรงลบมลทินบาปทั้งหมด ให้หายไปจากสถานนมัสการศักดิ์สิทธิ์   บาปดังกล่าวเป็นบาปที่ถูกสารภาพจากคนทั้งหลาย ที่ยอมรับพระเยซูในฐานะพระผู้ช่วยให้รอดจากบาปของพวกเขา   ดังนั้นหากเราสารภาพบาปของเราในตอนนั้น   พระองค์จะทรงลบมลทินบาปของเราออกจากหนังสือแห่งชีวิตไปตลอดกาล นี่คือพระราชกิจการพิพากษาซึ่งเริ่มในปี 1844

 

ในปี 1844   เมื่อชั่วโมงการพิพากษาของพระเจ้าเริ่มในสวรรค์   และพระเยซูทรงเริ่มพระราชกิจการชำระล้างพระวิหารบนสวรรค์ของพระองค์   ข่าวประเสริฐในชั่วโมงพิพากษาเริ่มถูกป่าวประกาศไปทั่วโลก   (วิวรณ์ 14:6-7)   คู่มือ ค้นพบ ในบทต่อๆไปจะพูดถึงข่าวประเสริฐอันแสนวิเศษนี้

 

เมื่อพบหนังสือแห่งชีวิตของท่านในการพิพากษา

ตั้งแต่ปี 1844   ตามพระวจนะดาเนียลบทที่ 8 และ บทที่ 9   พระคริสต์ทรงพิจารณาสืบสวนคดีในการพิพากษา   ทรงลบบันทึกความบาปของเราและชำระล้างพระวิหารบนสรวงสวรรค์   ด้วยความสนใจนี้เปโตรพูดว่า

 

       “เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงกลับใจและหันมาหาพระเจ้า   เพื่อที่ว่าความผิดบาปของพวกท่านจะได้รับการลบล้าง เพื่อวาระแห่งการฟื้นชื่นจะได้มาจากพระพักตร์พระเจ้า   และเพื่อพระองค์จะประทานพระคริสต์ที่ทรงกำหนดไว้นั้นแก่ท่านทั้งหลาย คือพระเยซู”

— กิจการของอัครฑูต 3:19, 20

ก่อนที่พระเยซูจะเสด็จมา   การพิพากษากำลังเกิดขึ้นในสวรรค์   เป็นการสืบสวนหนังสือแห่งชีวิตของคนชอบธรรมทั้งหมดที่ตายไปแล้ว และที่ยังมีชีวิตอยู่   เพื่อพิสูจน์ให้เอกภพเห็นว่า   ใครบ้างที่จะได้รับความรอดเมื่อพระเยซูเสด็จมาเป็นผู้พิพากษาของเรา   พระเยซูทรง   “ลบล้าง“   ความบาปทั้งหมดที่บันทึกไว้ในสวรรค์ของคนชอบธรรม ออกจากชีวิตของพวกเขา   ลบมลทินบาปออกไป   “เหมือนหมอกยามเช้า”   (อิสยาห์ 44:22)   พระองค์ทรงผลักบาปออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา   “ตะวันออกไกลจากตะวันตกเท่าใด”   (เพลงสดุดี 103:12)   ความบาปจะหายไปจากเอกภพไปตลอด   (วิวรณ์ 21:1)

 

หากท่านมีโอกาสนำหนังสือแห่งชีวิตของท่านขึ้นพระแท่นบูชา   ท่านอยากจะเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง?   บางทีท่านอาจอยากรีบกากบาทสิ่งน่าละอายสองสามเรื่องออกไปเลยทีเดียว   ข่าวที่ประเสริฐคือ   พระคริสต์ทรงกากบาทสิ่งน่าละอายที่เราเคยทำไว้ออกอย่างละเอียดถี่ถ้วน มากกว่าที่เราจะสามารถกากบาทออกเองได้   เมื่อใดที่ชื่อของท่านปรากฏขึ้นในการพิพากษา   ท่านจะพบหนังสือแห่งชีวิตของท่านได้อย่างง่ายดายหากท่านยอมรับพระคริสต์เป็นตัวแทนท่าน หรือพระผู้ช่วยให้รอดบาปของท่าน

เนื่องจากพระเยซูทรงมั่นใจว่าหลังจากที่คนชอบธรรมขึ้นบนสวรรค์แล้ว   เขาเหล่านั้นจะไม่ทำบาปอีกต่อไป   พระองค์ทรงลบรายการบาปทุกๆรายการที่มีการบันทึกไว้   และทำให้พวกเขาเป็นที่น่าเชื่อถือด้วยชีวิตที่สมบูรณ์แบบของพระองค์   แล้วพระองค์เสด็จกลับมายังโลกเพื่อให้รางวัลแก่พวกเขา

“‘นี่แน่ะ   เราจะมาในเร็วๆนี้   และจะนำบำเหน็จของเรามาด้วย   เพื่อตอบแทนตามการกระทำของแต่ละคน... คนทั้งหลายที่ชำระล้างเสื้อผ้าของตนก็เป็นสุข   เพื่อว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์ในต้นไม้แห่งชีวิต   และเข้าไปในนครนั้นโดยทางประตูนั้นได้’”

— วิวรณ์ 22:12, 14

ท่านพร้อมสำหรับการเสด็จมาของพระเยซูหรือยัง?   หรือยังมีอะไรอีกที่ทำให้ท่านต้องหลบซ่อนพระองค์?   ท่านพร้อมที่จะมีความสัมพันธ์ที่ซื่อสัตย์และเปิดเผยต่อพระองค์หรือยัง   พระองค์ผู้ซึ่งทรงปรารถนาที่จะเป็นทนายแก้ต่างให้ท่าน?

 

การตระหนักถึงการพิพากษานั้น   เราไม่ควรกังวลขุดคุ้ยเรื่องบาปในอดีตที่เราลืมสารภาพไป   แต่เราควรนำทุกสิ่งทุกอย่างมาวางบนโต๊ะต่อเบื้องพระพักตร์พระเจ้า อย่างไม่มีความลับไม่มีการตุกติก

 

“ถ้าเราสารภาพบาปของเรา   พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา   และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น”

— ยอห์น ฉบับที่หนึ่ง 1:9

การสารภาพบาปแปลง่ายๆคือ   การตกลงให้พระเจ้าทรงรับรู้ในปัญหาที่พระองค์ทรงพิสูจน์ว่าเราผิด   เราเต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านั้น   เรายอมรับการให้อภัยบาปของพระองค์และรับรู้ถึงความต้องการพระฤทธานุภาพและพระเกียรติคุณจากพระองค์

 

ขณะที่กษัตริย์เฟรดเดริค   วิลเลี่ยมเสด็จเยี่ยมเยียนคุกที่พอทสดัม   (Potsdam)   พระองค์ทรงฟังคดีเพื่อขอผ่อนผันมากมาย   นักโทษทั้งหลายมักให้คำสาบานว่า   ผู้พิพากษาลำเอียงบ้าง   พยานเบิกความเท็จบ้าง   หรือทนายไม่ซื่อสัตย์บ้างจึงตัดสินจำคุกพวกเขา   จากห้องขังต่อห้องขังเรื่องราวความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่ถูกกล่าวหาอย่างผิดๆเหมือนๆกันถูกดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

 

แต่มีห้องขังห้องหนึ่งที่นักโทษไม่มีอะไรจะพูด   กษัตริย์เฟรดเดริคทรงตรัสอย่างตลกว่า   “ฉันคิดว่าเธอก็บริสุทธิ์เหมือนกันนะ”

 

“ไม่ขอรับ   โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมขอเดชะ”   ชายคนนั้นได้ตอบ   “ขอเดชะ   ผมผิดและสมควรจะได้รับโทษอย่างมหันต์ตามที่ผมได้รับ”

 

กษัตริย์ทรงหันกลับไปที่ผู้คุมขังและทรงตะโกนด้วยเสียงดังว่า   “มานี่ซิและรีบปล่อยตัวผู้ร้ายคนนี้ออกไปก่อนที่เขาจะทำให้กลุ่มคนที่บริสุทธิ์ต้องเสื่อมทรามตามไปด้วย”

 

เราเตรียมตัวอย่างไรสำหรับการพิพากษา?   เราจะเตรียมพร้อมอย่างไรสำหรับพระเยซูที่จะเสด็จมา?   ง่ายๆเพียงแค่สารภาพความจริงอย่างซื่อสัตย์   ง่ายๆเพียงแค่ให้รับรู้การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้ว่า   ฉันมั่งคั่งจากการที่มีใครพระองค์นั้นทรงรับโทษความตายแทนบาปของฉัน และทรงมอบการให้อภัยที่สุดแสนจะเยี่ยมยอดแก่ฉัน

 

ขอเชิญท่านให้พันธสัญญากับพระคริสต์ในตอนนี้ได้เลยว่า   ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นท่านก็จะรักษาความสัมพันธ์นี้แบบตาต่อตาด้วยความซื่อสัตย์และใจต่อใจด้วยความบริสุทธิ์

ช่วยให้รอดจากชีวิตที่ไร้สาระของท่าน

เหมือนเป็นลูกแกะของพระเจ้าและมหาปุโรหิตของเรา   พระเยซูไม่ทรงเพียงแต่คลุมอดีตของเราและโอบอุ้มอนาคตของเราให้ปลอดภัยมั่นคงเท่านั้น   แต่พระองค์ยังทรงมีพระฤทธานุภาพต่อปัจจุบันกาลของเราด้วย

 

“พวกท่านรู้ว่าพวกท่านได้รับการไถ่ ออกจากการดำเนินชีวิตที่ไร้สาระ… แต่ด้วยพระโลหิตล้ำค่าของพระคริสต์   ดังเลือดลูกแกะที่ไร้ตำหนิและไร้จุดด่างพร้อย”

— เปโตร ฉบับที่หนึ่ง 1:18-19

พระองค์ทรงช่วยเราให้รอดจาก   “การดำเนินชีวิตที่ไร้สาระ”   พระเยซูทรงมอบศีลธรรมให้เราเหมือนกับการปลูกถ่ายหัวใจ

 

“เจ้าจะสะอาดพ้นจากมลทินทั้งหลายของเจ้า และเราจะชำระเจ้าจากรูปเคารพทั้งหลายของเจ้า   เราจะให้ใจใหม่แก่เจ้าและเราจะบรรจุจิตวิญญาณใหม่ไว้ในเจ้า   เราจะนำใจหินออกไปเสียจากเนื้อของเจ้า   และจะให้เนื้อแก่เจ้า”

— เอเสเคียล 36:25, 26

เราทั้งหลายต่อสู้ดิ้นรนกับนิสัยเก่าๆและสภาพการบีบบังคับเก่าๆ   แต่พระเจ้าทรงสัญญาที่จะผลักนิสัยเก่าๆด้วยการดึงนิสัยใหม่ๆเข้ามาแทน

 

“และเราจะใส่วิญญาณของเราภายในเจ้า และกระทำให้เจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา   และให้รักษากฎหมายของเราและกระทำตาม”

— พระวจนะที่ 27

ขอให้จำพระสัญญาเหล่านี้ขณะที่ท่านเริ่มการเดินทางทางฝ่ายจิตวิญญาณของท่าน   ขอให้ทัศนะการมองพระเจ้าได้จมดิ่งลึกในตัวท่านและพระเยซูจะทรงส่งท่านจาก   “การดำเนินชีวิตที่ไร้สาระ”   ผ่านพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์

 

ข้าแต่พระบิดาเจ้าบนสรวงสวรรค์    ขอขอบพระคุณสำหรับของประทานของพระเยซูซึ่งทรงสิ้นพระชนม์ มิใช่เพื่อพระองค์เองแต่เพื่อบาปของข้าพระองค์    ขอขอบพระคุณสำหรับการแต่งตั้งพระองค์เป็นทนายแก้ต่างของข้าพระองค์    มหาปุโรหิตของข้าพระองค์และผู้พิพากษาของข้าพระองค์    ทำให้ข้าพระองค์มีความหวังและความมั่นใจอะไรเช่นนี้!    และเดี๋ยวนี้ข้าพระองค์ปรารถนาที่จะเอาชีวิตของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์    ข้าพระองค์ยอมรับพระสัญญาของพระองค์ที่ทรงเตรียมข้าพระองค์ จากชีวิตที่ว่างเปล่าไปสู่สวรรค์    ในนามของพระเยซูคริสตเจ้า    อาเมน

____________

 

 

 

 

ค้นพบ บทที่ 13

จากคนบาปที่ทำผิดสู่ธรรมิกชนที่ได้รับการอภัย (คลิกที่นี่เพื่อดูเนื้อเรื่องบทที่ 13)

1. การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์บนไม้กางเขนสามารถทำให้พระองค์

ปกป้องคนบาปที่ไม่ยังไม่กลับใจ

เปลี่ยนชีวิตในบาปของเราเพื่อชีวิตที่เที่ยงธรรมของพระองค์

 

2. การรับบัพติศมาของพระเยซู ค.ศ. 27   พระองค์ทรง

ประกาศเป็นพระบุตรของพระเจ้า

ประกาศว่าเสด็จมาช้าไปหลายปี

 

3. สามปีครึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 31

พระเยซูทรงถูกตรึงกางเขนเหมือนเป็นลูกแกะของพระเจ้า

การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูทำให้หยุดการถวายสัตวบูชาอีกต่อไป

ข้อความทั้งคู่นั้นเป็นความจริง

 

4. การทำให้บริสุทธิ์หมายถึง   เพราะว่าความเชื่อของเราในพระเยซู พระองค์ทรงชำระล้างเราจากบาปและพระเจ้าทรงประกาศว่าเราพ้นผิด

ถูก

ผิด

 

5. ในปี1844   ชั่วโมงแห่งการพิพากษาของพระเจ้าได้มาถึงในสวรรค์และ พระเยซูทรงเริ่มพระราชกิจชำระล้างพระวิหารในสวรรค์ซึ่งเป็นพระราชกิจของการพิพากษา

ถูก

ผิด

 

6. กิจการของอัครฑูต 3:19 บอกว่า   “เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงกลับใจและหันมาหาพระเจ้า   เพื่อที่ว่าความผิดบาปของพวกท่านจะได้รับการลบล้าง   เพื่อวาระแห่งการฟื้นชื่นจะได้มาจากพระพักตร์พระเจ้า   และเพื่อพระองค์จะประทานพระคริสต์ที่ทรงกำหนดไว้นั้นแก่ท่านทั้งหลายคือพระเยซู”   พระวจนะได้กล่าวว่าการกลับใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะกลายเป็นคริสตชน   การแสดงความเสียใจต่อสิ่งที่กระทำผิดมีความหมายต่อท่านอย่างไร?

 

7. คนคนหนึ่งจะได้รับการช่วยให้รอดได้อย่างไร?   กรุณาอ่านพระวจนะเหล่านี้และเขียนการตอบสนองของท่าน กิจการของอัครฑูต 16:31, กิจการของอัครฑูต 3:19, โรม 3:23 และเอเฟซัส 2:8&9

 

8. พระสัญญาในพระคัมภีร์ข้อนี้มีความหมายอย่างไรต่อท่าน?   “ใครที่มีพระบุตรก็มีชีวิต…”  ยอห์น ฉบับที่หนึ่ง 5:12

 

9. กรุณาไตร่ตรองเรื่องนี้ ผ่านทางการสิ้นพระชนม์ของพระองค์บนไม้กางเขนและพระราชกิจของพระองค์เหมือนเป็นผู้พิพากษาของเรา   พระเยซูทรงสามารถอภัยบาปของเราได้และทรงป้ายคำบันทึกบาปของเราออกไปให้หมด   มีเพียงเงื่อนไขเดียวเท่านั้น   นั่นคือเราทูลขอการอภัยบาปของเราและรับหัวใจใหม่พระวิญญาณใหม่จากพระเยซู   เรื่องของท่านอยู่ในพระหัตถ์ของพระเยซูคริสต์แล้วหรือยัง   พระองค์ผู้ซึ่งทรงรักท่านมากพอที่จะทรงสิ้นพระชนม์แทนท่านได้?