ค้นพบ

บทที่ 16

เคล็ดลับการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้น สวรรค์

-การขจัดชีวิตความเป็นอยู่ภายใต้ความตึงเครียด สูง

-การเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูทุกวัน

-การเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูทุกสัปดาห์

-ประโยชน์ของการหยุดพักวันสะบาโต

-การรับรู้ล่วงหน้าถึงการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้นสวรรค์

เคล็ดลับการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้นสวรรค์

แต่หลังจากที่คอมพิวเตอร์ทำงานเสียงวืดๆ   จานดาวเทียมกำลังหมุน   และเครื่องจักรกำลังทำงานอย่างอัตโนมัติ   หัวใจกลับต้องทำงานหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน   เหมือนนักสถาปนิกชาวแมนฮัตตันคนหนึ่งพูดว่า   “วิทยาการสมัยใหม่ทำให้หัวใจเต้นถี่ขึ้น”

เวลาของคนสมัยนี้หายากเต็มที   ขอยกตัวอย่างข้อมูลสถิติระหว่างปี 1967 ถึง 1985   โดยเฉลี่ยเวลาว่างของชาวอเมริกันหดลง 37 เปอร์เซนต์   และมากกว่า 40 เปอร์เซนต์ของคนงานอเมริกันทำงานมากกว่า 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์   เกือบๆ 20 เปอร์เซนต์มีงานหลักงานที่สองทำ   และแนวโน้มยังคงเป็นอย่างนั้นจนถึงปัจจุบัน

เหนือสิ่งอื่นใดทั้งปวง   เวลาสำหรับครอบครัวก็กำลัง หมดลงเช่นเดียวกัน   สามีภรรยาพูดคุยกันมากขึ้นผ่านเครื่องตอบรับทางโทรศัพท์ เป็นการยากที่จะจัดตาราง   “เวลาที่มีคุณค่า”   ให้กับเด็กๆ   เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันเหลือน้อยลงเต็มที

แม่ของเด็กอายุสิบสี่คนหนึ่งพบว่า   ลูกสาวเธอติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์   ข่าวลือสะพัดไปทั่วเหมือนลมพัดเลยทีเดียว   แต่การแสดงความรับผิดชอบของแม่ได้แต่เพียงบอกความลับนี้ให้เพื่อนฟังว่า   “ฉันรู้ว่าลูกของฉันมีอิสระมากเกินไป   แต่ฉันไม่สามารถเลิกใช้ชีวิตสังคมของฉันแล้วมาดูแลลูกตลอดเวลาได้”

การจัดความสำคัญของเรื่องต่างๆกลับตาลปัตรไปหมด   เวลาหมดแล้วหรือ นี่

การศึกษาชุมชนเล็กๆชุมชนหนึ่งในอเมริกาให้ผลว่า   บรรดาคุณพ่อทั้งหลายจะมีเวลาให้กับลูกวัยกระเตาะตามลำพังโดยเฉลี่ยเพียง 37 วินาทีต่อวันเท่านั้น!   เวลาของครอบครัวไม่มีเหลือและไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลย    เราจะทำอย่างไรเพื่อให้มีเวลาเหลือมากพอที่จะทำให้ครอบครัวได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก?

การขจัดชีวิตความเป็นอยู่ภายใต้ความตึงเครียดสูง

พระเยซูทรงเข้าใจปัญหาต่างๆของครอบครัวที่อยู่ภายใต้ความตึงเครียดที่กดดัน   และพระองค์ทรงมีพระประสงค์ให้เรารู้ความจริงเรื่องนี้เป็นอันดับแรกว่า   การหยุดพักฝ่ายจิตวิญญาณเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่มีคุณภาพ

“บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก   จงมาหาเรา  และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุด พัก   จงเอาแอกของเราแบกไว้   แล้วเรียนจากเรา   เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อมและ จิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก”

— มัทธิว 11:28, 29  (หากมิได้ทำเครื่องหมายใดไว้ ข้อความในพระคัมภีร์ทั้งหมดในบท ค้นพบ นี้ได้จากพระคัมภีร์สากลฉบับใหม่ [เอ็นไอวี] แปลไทยจาก “พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม ฉบับ 1971 (ย่อขนาดปี 1998), ภาคพันธสัญญาใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2002 สงวนลิขสิทธิ์โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย ใช้โดยได้รับอนุญาต”)

พระคัมภีร์เสนอแนะหลักพื้นฐานสองวิธีที่เราสามารถเรียนรู้ถึงการหยุดพัก   วิธีแรกคือการเข้าหาพระคริสต์ทุกวัน   ส่วนวิธีที่สองคือการเข้าหาพระคริสต์เป็นประจำทุกสัปดาห์

การเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูทุกวัน

พระเยซูทรง “หมดเวลา” เสมอ   ฝูงชนร้องเรียกเสียงดังเพื่อขอให้พระองค์สนใจอยู่ตลอดเวลา   ในช่วงเวลาสั้นๆสามปีครึ่งพระองค์ทรงดำเนินการปฏิวัติฝ่ายจิตวิญญาณ ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงชีวิตบนโลกดาวเคราะห์ดวงนี้ไป ตลอดกาล   พระองค์ทรงหลีกเลี่ยงพวกสายลับและแผนการต่างๆของชาวพาราสี

แต่ถึงกระนั้นก็ตามพระคริสต์ทรงติดต่อสื่อสารผ่านพระวิญญาณอันสงบสุข ไปยังทุกๆคนที่อยู่รอบๆ พระองค์ได้อย่างไร?   ในแต่ละวันพระองค์ทรงทุ่มเทเวลาติดต่อกับพระบิดาบนสรวงสวรรค์   พระองค์ทรงพึ่งพาพระบิดาตลอดเวลาเพื่อให้เกิดไหวพริบปฏิภาณ ในการมีชัยเหนือ ความท้าทายต่างๆของชีวิต

“พระบิดาผู้ทรงพระชนม์อยู่ทรงใช้เรามา   และเรามีชีวิตเพราะพระบิดาอย่างไร  คนที่กินเรา ก็จะมีชีวิตเพราะเราอย่างนั้น”

— ยอห์น 6:57

พระผู้ช่วยให้รอดจากบาปของเราทรงพึ่งพาพระบิดา   หากเราอยู่ในชีวิตที่สงบและมั่นคงเหมือนอย่างพระองค์   เราต้อง   “ได้รับอาหาร”   ที่พระเยซูทรงให้เราทุกๆวันคือยอมให้พระวจนะและพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์หล่อหลอมและเติมเต็มชีวิตเรา   ทางที่ดีที่สุดคือการทุ่มเทเวลาอย่างมีคุณภาพกับพระคริสต์เพื่อต่อสู้อำนาจมารที่คอยเผาไหม้เรา   ที่คอยดึงเราให้เป็นตัวของตัวเองและแยกตัวเราออกจากครอบครัวพระคริสต์   พระองค์ตรัสกับเราว่า

“จงติดสนิทอยู่กับเราและเราจะติดสนิทอยู่กับพวกท่าน.... เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้ เลย”

— ยอห์น 15:4, 5

ความต้องการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันหนึ่งในเรื่องเวลาของเราก็คือ   ให้ประชาชนเคาะหาเวลาว่างสำหรับทรัพยากรฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูวันต่อ วัน   บทที่ 14   และบทที่ 15   แสดงให้เรารู้ถึงวิธีอธิษฐานและการศึกษาพระคัมภีร์ทุกๆวัน

จุดหนึ่งที่สำคัญมากที่เน้นความสัมพันธ์เรากับพระคริสต์คือ   พระราชกิจที่สำเร็จของพระองค์บนไม้กางเขน   นั่นคือการหยุดพักที่แท้จริง   นั่นคือความปลอดภัยที่แท้จริง   ซึ่งเกิดจากความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่บนไม้กางเขนนั้น   เห็นได้จากการที่พระเยซูทรงร้องขณะที่กำลังจะสิ้นพระชนม์ว่า   “สำเร็จแล้ว”   (ยอห์น 19:30)   หรืออีกนัยหนึ่ง   พระราชกิจการช่วยให้เรารอดจาก บาปของพระองค์นั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว

“แต่ความจริง   พระองค์ [พระคริสต์]ทรงปรากฏครั้งเดียวเท่านั้น.... เพื่อกำจัดบาปให้หมดสิ้นไปโดยการถวายพระองค์เองเป็นเครื่อง บูชา ”

— ฮีบรู 9:26

“เราจึงได้รับการชำระให้บริสุทธิ์   โดยการถวายพระกายของพระ เยซูคริสต์ครั้งเดียวเป็นพอ.... โดยการถวายบูชาเพียงครั้งเดียว   พระองค์ก็ทรงทำให้คนทั้งหลาย ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วนั้น ถึงความสมบูรณ์ตลอดไป”

— ฮีบรู 10:10, 14

เมื่อพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์   พระองค์ทรง   “ห่างจากบาป”   ความชั่วร้ายไม่สามารถจะพยายามเข้ามาสนิทสนม จนกลายเป็นความบาปของเราได้อีกต่อ ไป   เพราะตัวแทนของเรา   (องค์พระเยซูคริสต์)   ทรงเตรียมการให้อภัยบาปเราอย่างเต็มที่ที่เนินเขาคาลวารี่   เพราะพระเยซู   “ทรงกระทำอย่างสมบูรณ์ไปตลอดกาลเพื่อช่วยให้เขาเหล่านั้นบริสุทธิ์”   ซาตานไม่สามารถยื่นความผิดและความไม่รู้จักพอของเราให้เราได้อีกต่อไป

นั่นคือเหตุผลว่า   ทำไมผู้มีความเชื่อที่สารภาพบาปแล้วสามารถ   “หยุดพัก”   ในพระราชกิจที่สำเร็จแล้วของพระคริสต์   เราทำได้   เราได้รับการยอมรับ   มารมีความต้องการอย่างมากที่จะบีบบังคับเราให้ประพฤติ บาปอย่างไม่รู้สำนึกผิด   เราต้องใช้ความรู้สึกผิดของเราเป็นแรงขับเคลื่อนภายในต่อสู้กับมารที่คอยบีบบังคับเราให้ทำ   ในปัจจุบันความรู้สึกผิดมักจะอยู่เบื้องหลังการย่างก้าวที่บ้าคลั่งเหลือเกินในการดำเนิน ชีวิตของเรา

แต่พระเยซูทรงแก้ปัญหาความผิดเพียงครั้งเดียวและเพื่อตลอดไปที่ ไม้กางเขน   เสียงร้องของพระเยซูที่ว่า   “สำเร็จแล้ว”   ปิดผนึกพระสัญญาของพระองค์ที่ว่า   “เราจะให้เจ้าได้หยุดพัก”   กลายเป็นความจริงที่กำหนดขึ้น   พระคริสต์ทรงพระราชกิจการไถ่บาปอย่างเสร็จสมบูรณ์เพื่อเราที่เนินเขาคาลวารี่ [ทิตัส 2:14]   แล้วพระองค์ทรงพักผ่อนในหลุมศพวันสะบาโต   ทรงลุกขึ้นจากความตายในเช้าวันอาทิตย์   เป็นชัยชนะเหนือบาปและความตาย   ชาวคริสเตียนไม่สามารถมีความเชื่อมั่นใดที่จะยิ่งใหญ่ไปมากกว่า   “การหยุดพัก”   ที่เกิดขึ้นสำหรับพระราชกิจที่สำเร็จของพระ คริสต์

 “เพราะฉะนั้น...ก็ให้เราเข้าไปใกล้ด้วยใจจริง   ด้วยความไว้ใจเต็มที่.. ขอให้เรายังคงยึดมั่นในความหวังที่ประกาศรับไว้นั้นโดยไม่หวั่นไหว    เพราะว่าพระองค์ผู้ประทานพระสัญญานั้นทรงซื่อสัตย์   และขอให้เราพิจารณาดูเพื่อจะปลุกใจกันและกันให้มี ความรักและทำความดี”

— ฮีบรู 10:19, 22-24

          เพราะว่าพระองค์   “ผู้ประทานพระสัญญานั้นทรงซื่อสัตย์”   เราสามารถมีการหยุดพักภายหลังได้รับการช่วย ให้รอด   (the salvation-rest)   ที่พระเยซูทรงสัญญาไว้ ความมั่นคง   สันติสุขและการหยุดพักที่เราเรียนรู้จากพระเยซูทุกวันไม่ได้เป็นผลจากการ กระทำของเรา   แต่เป็นผลจากสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำที่ไม้กางเขน

          เราสามารถหยุดพักใน พระคริสต์เพราะการไถ่บาปของเรามีหลักประกัน   หลักประกันนั้นทำให้เกิดความรักที่จะเชื่อฟัง   [เหมือนที่เราเห็นในบทที่ 15]   และเป็นแรงจูงใจให้เราจัดสรรเวลาอยู่กับพระคริสต์ในแต่ละวัน   เป็นการรับประทานอาหารทางใจด้วยพระวจนะของพระองค์   เป็นการหายใจผ่านชั้นบรรยากาศสวรรค์โดยผ่าน การอธิษฐาน   การพบพระเยซูสามารถช่วยลดภาวะตึงเครียดในการดำเนินชีวิตของเราและนำชีวิตเรา ไปสู่จุดหมายและพบสันติสุข

การเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูทุกสัปดาห์

หลังจากที่พระคริสต์ทรงสร้างโลกในหกวัน   (โคโลสี 1:16-17)   พระองค์ทรงจัดหา  วันหยุดพักสะบาโตประจำสัปดาห์   ที่ดีเยี่ยม   เพื่อให้โอกาสเราได้ฝึกฝนและพัฒนาการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเรากับพระเจ้าให้ดียิ่ง ขึ้น

“พระเจ้าทรงทอดพระเนตรสิ่งทั้งปวงที่พระองค์ทรงสร้างไว้   ทรงเห็นว่าดีนัก   มีเวลาเย็นและเวลาเช้า   เป็นวันที่หก   ฟ้าและแผ่นดิน   และบริวารทั้งสิ้น   ที่มีอยู่ในนั้น   พระเจ้าทรงสร้างสำเร็จดังนี้แหละ   วันที่เจ็ด   พระเจ้าก็เสร็จงานของพระองค์ที่ทรงกระทำมานั้น   ในวันที่เจ็ดนั้นก็ทรงพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์ที่ได้ทรงกระทำ   พระเจ้าจึงทรงอวยพระพรแก่วันที่เจ็ด   ทรงตั้งไว้เป็นวันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์   เพราะในวันนั้นพระองค์ทรงหยุดพักจากการงานทั้งปวงที่ พระองค์ทรงกระทำ ในการเนรมิตสร้าง”

— ปฐมกาล 1:31-2:3

การเป็นพระผู้สร้างของเขาทั้งหลาย   พระเยซู   “ทรงหยุดพัก”   ในวันสะบาโตแรกกับอาดัมและเอวาและพระองค์   “ทรงอวยพระพร”   วันนั้นและ   “ทรงทำให้เป็นวันบริสุทธิ์”

พระเจ้าทรงกำหนดให้หนึ่งรอบของสัปดาห์มีเจ็ดวัน   ซึ่งมิใช่เพื่อประโยชน์ของ พระองค์เองแต่เพื่ออาดัมเอวาและเพื่อเราในปัจจุบัน   เพราะว่าพระองค์ทรงสนพระทัยมนุษย์สองคนที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นมาเป็นอย่างมาก   พระองค์ทรงวางแผนว่าทุกๆวันที่เจ็ดจนตลอดชีวิตของเขาควรอุทิศตนเพื่อเข้าหาพระเจ้า   ในแต่ละวันสะบาโต   (ตามที่พระองค์ทรงเรียก)   จะเป็นหนึ่งวันที่พวกเขาหยุดพักร่างกายและฟื้นฟูจิตวิญญาณให้ สดชื่นขึ้นใหม่

เป็นเพราะความบาปเข้ามายังโลกของเรานี่เอง   จึงยิ่งทำให้การหยุดพักวันสะบาโตเป็นเรื่องเร่งด่วนที่จำเป็นต้องมีมากขึ้น   พระผู้ช่วยให้รอดพระองค์นี้ทรงสัญญากับอาดัมและ เอวาให้   “หยุดพัก”   ทรงกำหนดให้เป็นพระบัญญัติแก่โมเสสบนภูเขาไซนาย   (โครินธ์ ฉบับที่หนึ่ง 10:1-4)   เมื่อประมาณสองพันปีต่อมา   พระเยซูทรงเลือกข้อบัญญัติการหยุดพักวันสะบาโตให้เป็นหัวใจสำคัญของพระบัญญัติ สิบประการ   ดังพระบัญญัติข้อที่สี่อ่านได้ดังนี้

“จงระลึกถึงวันสะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์   จงทำการงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวันแต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะ บาโตของพระเจ้า   ของเจ้า ในวันนั้นอย่ากระทำการงานใดๆ ไม่ว่าเจ้าเองหรือบุตรชายบุตรหญิงของเจ้าหรือทาสทาสีของเจ้า   หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า   หรือแขกที่อาศัยอยู่ในประตูเมืองของเจ้า   เพราะในหกวันพระเจ้าทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน   ทะเล   และสรรพสิ่งซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้นแต่ในวันที่เจ็ดทรงพัก   เพราะฉะนั้นพระเจ้าทรงอวยพระพรวันสะบาโต   และทรงตั้งวันนั้นไว้เป็นวันบริสุทธิ์”

— อพยพ 20:8-11

พระเจ้าทรงตั้งวันสะบาโตเป็นวันที่   “ระลึกถึง”   พระเจ้าผู้ซึ่ง   “ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดิน”   การหยุดพักวันสะบาโตในแต่ละสัปดาห์เป็นการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเรากับพระผู้สร้าง   ผู้ซึ่งทรงอวยพระพรวันนี้และกำหนดตั้งขึ้นมาต่างหาก

เมื่อพระเยซูทรงอาศัยอยู่บนโลก   พระองค์ทรงหาความได้เปรียบจากโอกาสทุกๆ โอกาสที่มี   ที่จะทำให้พระองค์ยังคงรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับพระบิดาต่อไป   พระองค์ทรงรับผลประโยชน์จากการหยุดพักสะบาโตโดยการนมัสการเหมือน ที่ลูกาบอกเราว่า

       “แล้วพระองค์เสด็จมาถึงเมืองนาซาเร็ธที่ซึ่งพระองค์ทรงเจริญ วัยขึ้น   พระองค์เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาในวันสะบาโตเช่นเคย”

— ลูกา 4:16

ขนาดพระเยซูผู้ทรงเป็นมนุษย์ที่เป็นพระเจ้ายังทรงมีพระประสงค์ ที่จะหยุดพักต่อเบื้องพระพักตร์พระบิดาในวันสะบาโต   แล้วมนุษย์เราล่ะ   แน่นอนมนุษย์ยิ่งจำเป็นต้องทำสิ่งนั้นมากกว่าพระองค์เสียอีก   เมื่อพระเยซูทรงปัดกวาดกฎข้อบังคับตามกฎหมายของยิวทิ้งไปในวันสะบาโต   (มัทธิว 12:1-12)   นั่นคือพระองค์ทรงชี้ให้เห็นว่าพระเจ้าทรงกำหนดวันสะบาโตเพื่อประโยชน์ของประชาชน

“พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า   ‘วันสะบาโตนั้นทรงตั้งไว้เพื่อมนุษย์   ไม่ได้ทรงสร้างมนุษย์ไว้เพื่อวันสะบาโต   เพราะฉะนั้นบุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นนายเหนือวันสะบาโตด้วย’”

— มาระโก 2:27, 28

พระเยซูทรงเน้นความสำคัญของวันสะบาโต   แม้กระทั่งการสิ้นพระชนม์ของพระองค์   พระองค์ยังทรงสิ้นพระชนม์ในวันศุกร์   “วันจัดเตรียม   และใกล้จะถึงวันสะบาโตแล้ว”   (ลูกา 23:54)   ในขณะที่พระองค์ทรงประกาศว่า   “สำเร็จแล้ว”   นั่นคือพระราชกิจของพระองค์ในการเสด็จมายังโลกนี้และการสิ้นพระชนม์แทนเชื้อชาติมนุษย์ได้สำเร็จแล้ว   (ยอห์น 19:30; 4:34; 5:30)   พระราชกิจที่ยิ่งใหญ่ของการไถ่บาปได้ถูกทำให้สำเร็จแล้ว   เหมือนเป็นการเฉลิมฉลองภารกิจที่สำเร็จของพระองค์   พระเยซูจึงทรงหยุดพักในหลุมฝังศพในวันสะบาโต   เหมือนกับที่พระคริสต์ทรงพระราชกิจการสร้างที่สำเร็จในวันที่หกและทรงหยุดพักในวันที่เจ็ด   ดังนั้นด้วยวิธีการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน   พระองค์ทรงพระราชกิจการไถ่บาปของพระองค์สำเร็จในวันที่หกแล้ว ทรงหยุดพักในวันที่เจ็ด

ในตอนเช้าวันอาทิตย์   พระเยซูทรงออกจากหลุมฝังศพ   พระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงได้รับชัยชนะ   (ลูกา 24:1-7)   พระองค์ทรงขอให้เหล่าสาวกของพระองค์รักษาวันสะบาโต   เพื่อพบกับพระองค์หลังการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์   การพูดถึงการทำลายกรุงเยรูซาเล็มนั้นเกิดขึ้นใกล้ๆสี่สิบปี หลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์   พระองค์ทรงสั่งเขาทั้งหลายว่า

“จงอธิษฐานขอให้วันที่ท่านหนีนั้น จะไม่เกิดในฤดูหนาวหรือวันสะบาโต”

— มัทธิว 24:20

พระผู้ช่วยให้รอดของเราทรงมีพระประสงค์ให้เหล่าสาวกและผู้ที่ เปลี่ยนความเชื่อทั้งหลาย มีโอกาสฝึกฝนเรียนรู้สิ่งที่พระองค์ทรงสอนพวกเขาอย่างต่อเนื่อง   พระองค์ทรงมีพระประสงค์ให้พวกเขารับรู้ทั้งการหยุดพักหลังได้รับการช่วยให้ รอด   (salvation-rest)   และการหยุดพักวันสะบาโต   พวกเขาไม่ได้ทำให้พระองค์ผิดหวัง   เหล่าสาวกยังคงรักษาวันสะบาโต ต่อเนื่องหลังจากพระคริสต์สิ้นพระชนม์   (ดู ลูกา 23:54-56; กิจการของอัครฑูต 13:14; 16:13; 17:2; 18:1-4)

อัครสาวกยอห์นผู้อันเป็นที่รักได้รักษาการเชื่อมสัมพันธ์พระคริสต์ทุก สัปดาห์ในวันสะบาโต   หลายปีต่อมาเขาเขียนว่า   “พระวิญญาณทรงดลใจข้าพเจ้าในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า”   (วิวรณ์ 1:10)   ตามที่พระเยซูกล่าว   “วันขององค์พระผู้เป็นเจ้า”   คือวันสะบาโต   “เพราะว่าบุตรมนุษย์เป็นเจ้านายเหนือวัน สะบาโต”   (มัทธิว 12:8)

ในวันสะบาโตเราเฉลิมฉลองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่สุดของพระเจ้าสองประการคือ   การสร้างเราและการช่วยให้เรารอดจากบาป   การรักษาวันสะบาโตนี้จะต่อเนื่องจนถึงโลกหน้า

“‘เพราะสวรรค์ใหม่   และแผ่นดินโลกใหม่   ซึ่งเราจะสร้าง   จะยังอยู่ต่อหน้าเราฉันใด   พระเจ้าตรัสดังนี้....พระเจ้าตรัสดังนี้   ‘ทุกวันขึ้นค่ำ   และทุกวันสะบาโต   มนุษย์ทั้งสิ้นจะมานมัสการต่อเรา’”

— อิสยาห์ 66:22, 23

แต่เดิมนั้นพระเจ้าทรงตั้งวันสะบาโตเหมือนเป็นวันระลึกถึงพระ ราชกิจการสร้าง   ดังนั้นจึงสอดคล้องกับที่ว่า   ข่าวประเสริฐวาระสุดท้ายของพระองค์จะรวมถึงการ เรียกให้กลับมานมัสการพระผู้สร้างของเรา ด้วยวิธีการเชื่อฟังพระบัญญัติของพระองค์   (วิวรณ์ 14:7, 12)   ข่าวประเสริฐจากหนังสือเล่มสุดท้ายในพระคัมภีร์ได้รวมถึงการรักษาพระบัญญัติวันสะบาโต เหมือนเป็นวันระลึกถึงพระผู้ สร้าง

ประโยชน์ของการหยุดพักวันสะบาโต

พระเจ้าทรงให้พระสัญญาที่ยิ่งใหญ่แก่พวกเขาซึ่งมีความยินดีในวันสะบาโตว่า

       “ถ้าเจ้าหยุดเหยียบย่ำวันสะบาโต    คือจากการทำตามใจของเจ้าในวันบริสุทธิ์ของเรา   และเรียกสะบาโตว่า   วันปีติยินดี   และเรียกวันบริสุทธิ์ของพระเจ้าว่า   วันมีเกียรติ   ถ้าเจ้าให้เกียรติมัน   ไม่ไปตามทางของเจ้าเอง   หรือทำตามใจของเจ้า   หรือพูดแต่เรื่องไร้สาระ   แล้วเจ้าจะได้ความปีติยินดีของพระเจ้า   และเราจะให้เจ้าขึ้นขี่อยู่บนที่สูงของแผ่นดินโลก   และเราจะเลี้ยงเจ้าด้วยมรดกของยาโคบ”

— อิสยาห์ 58:13, 14

ย่อหน้านี้แนะนำว่าวันสะบาโตเป็นประตูผ่านที่เราสามารถรับรู้สิ่งดีที่ สุดในชีวิต   เรา   “ขึ้นขี่อยู่บนที่สูง”   และ   “ได้รับเลี้ยงฉลองด้วยมรดก”   ปัจจุบันประชาชนต่างกำลังเหยียบย่ำซึ่งกันและกันเพื่อเร่ง รีบที่จะ   “ครอบครองทั้งหมด”   แต่ละคนเริ่มหมดแรง   แต่ละครอบครัวเริ่มแตกแยกภายใต้ภาวะการณ์ที่ตึงเครียด   แต่พระเจ้าทรงมีวันสะบาโตเหมือนเป็นทางที่ดีกว่ามากๆที่จะพาเราไปถึงที่นั่น   ที่ซึ่งมีชีวิตที่ดีกว่าที่นี่

เราลองมาดูประโยชน์ที่เฉพาะเจาะจงบางอย่างของการหยุดพักวันสะบาโต

“ในวัฒนธรรมของเรา   การงานกลายเป็นพระเจ้า   การงานเป็นปัจจัยที่ต้องประสบความสำเร็จก่อนในการจัดระบบชีวิตมนุษย์และการสร้างเอกลักษณ์ประจำตัว   การงานมีอิทธิพลต่อความเป็นอยู่ของประชาชนมากเสียจนทำให้พวกเขาหรือครอบครัวของเขาเหลือเวลาเพียงนิดเดียว  วันสะบาโตเป็นคำตอบจากพระเจ้า   วันสะบาโตจะรับใช้เราโดยทำให้ชีวิตเราเกิดภาวะสมดุล   เป็นการกำหนดสิทธิของมนุษย์ที่ทำให้การหยุดพักนั้นโอนสิทธิ์กันไม่ได้   การออกแบบวันสะบาโตมีไว้เพื่อป้องกันเราจากอันตรายที่เกิดจากความเหนื่อยอ่อนทางกาย   อันตรายที่เกิดจากภาวะตึงเครียดทางจิตใจและอันตรายที่เป็นผลจากการบ้างานของ คน   ทำให้เหินห่างจากคนที่ทำงานอย่างถวายชีวิตและเลื่อมใสบูชาการทำงานอย่างหมดจิตหมดใจนั่นเอง”   ริชาร์ด เอ็กซเลย์,   The Rhythm of Life   (Tulsa. Okla.: Honor Books, 1987),   หน้า73.

1. วันสะบาโตเป็นการระลึกถึงพระราชกิจการสร้าง   เป็นการรักษาวันบริสุทธิ์   เป็นการระลึกถึงพระผู้สร้างของเรา   ชั่วโมงศักดิ์สิทธิ์เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมในการสัมผัส การหยั่งรากของเราในโลกที่พระเจ้าทรงสร้าง   ท่านจำได้ไหมว่าเมื่อไรที่เป็นครั้งสุดท้าย   ที่ท่านหรือครอบครัวได้ใช้เวลาอย่างชุ่มฉ่ำจริงๆในความเงียบสงัดของการเดินตามป่า หรือเดินลัดเลาะซอกหินตามลำธารท่ามกลางธรรมชาติที่ สวยงามเหลือเกิน?   เป็นการยากมากที่เราจะได้ยินหรือเห็นธรรมชาติจริงๆในยุคนี้ของเรา   มีหลายสิ่งหลายอย่างมากมายเหลือเกินที่บดบังสายตาของเราทำให้ ไม่สามารถเห็นภาพ หรือทำให้ไม่สามารถได้ยินเสียงธรรมชาติอย่างนั้นได้บ่อยนัก   วันสะบาโตทำให้เรามีเวลาว่างพอที่จะขอเหลือบเห็นพระเจ้าอีกครั้งในท่ามกลางความมหัศจรรย์ ที่พระองค์ทรงสร้างให้ เรา

2. วันสะบาโตเป็นความยินดีของการร่วมนมัสการ พร้อมกับธรรมิกชนชาวคริสเตียนคนอื่นๆ   วันสะบาโตเป็นการชี้ทางสวรรค์ให้เรา   เรามีความจำเป็นอย่างยิ่งในการปรับเปลี่ยนทัศนคติทุกๆ สัปดาห์   และเราจำเป็นต้องปรับปรุงแก้ไขด้วยกัน   การสรรเสริญพระเจ้าร่วมกับธรรมิกชนคนอื่นๆอย่างเป็นกลุ่ม ทำให้เกิดประโยชน์   และประโยชน์นั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาอย่างง่ายๆ   เราจำเป็นต้องแสดงความศรัทธาของเราให้สาธารณชนรับรู้ ในลักษณะของการรวม ตัวเป็นกลุ่ม   แต่ในขณะเดียวกันความเชื่อความศรัทธา ก็จะไหลพรั่งพรูเข้าไปในจิตใจส่วนตัวเราแต่ละคนด้วย   วันสะบาโตเป็นการให้เวลาที่พิเศษแก่เราในการรวมตัวกันเป็นร่างกายโบสถ์ ที่คอยเติมเต็มพลังงานไฟฟ้าฝ่ายจิตวิญญาณใหม่แก่ เรา

อิสยาห์เข้าใจถึงความยินดีของการนมัสการวันสะบาโต

“ความสุขย่อมมีแก่ผู้กระทำเช่นนี้   และแก่บุตรของมนุษย์ผู้ยึดไว้มั่น   ผู้รักษาวันสะบาโต ไม่เหยียดหยามวันนั้น...และยึดพันธสัญญาของเรามั่นไว้   คนเหล่านี้เราจะนำมายังภูเขาบริสุทธิ์ของเรา   และกระทำให้เขาชื่นบานอยู่ในนิเวศอธิษฐานของ เรา... เพราะนิเวศของเราเขาจะเรียกว่าเป็นนิเวศอธิษฐาน   สำหรับบรรดาชนชาติทั้งหลาย”

— อิสยาห์ 56:2, 6-7

3. วันสะบาโตเป็นการจัดหาโอกาสการแสดงออกอย่างไตร่ตรองถึงพระเมตตา   ท่านมีเพื่อนบ้านที่ป่วยระหว่างสัปดาห์แต่ท่านไม่มีเวลาไปเยี่ยมบ้างไหม?   เมื่อเพื่อนต้องการความเห็นอกเห็นใจจากท่านจริงๆหลังจากที่เธอสูญเสีย สามีของเธอไป   การใช้ชีวิตประจำวันที่เต็มไปด้วยภาวะความกดดันในจิตใจเธอจากการสูญเสียสามี   ได้เรียกร้องให้ท่านสนใจแบ่งปันความรักของท่านให้เธอบ้างไหม?   ความโน้มเอียงตามธรรมชาติของเราคือการผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆว่ายังไม่ต้องไปเยี่ยม เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน   แต่สำหรับวันสะบาโตจะพูดว่า   “ขอเพียงแต่ให้ทำสิ่งนั้นเถิด”   หรือเช่นเดียวกับที่พระเยซูแนะนำ   “เพราะฉะนั้นจึงอนุญาตให้ทำการดีได้ในวันสะบาโต”   (มัทธิว 12:12)

4. วันสะบาโตเป็นวันที่ทำให้ครอบครัว ได้ใกล้ชิดแน่นแฟ้นกันยิ่งขึ้น   เมื่อพระคริสต์ทรงสั่งว่า   “ในวันนั้น   [วันสะบาโต]   เจ้าอย่ากระทำการงานใดๆ”   (อพยพ 20:10)   พระองค์ทรงไม่สามารถจะให้ใบสั่งยาที่ดีกว่านี้ ได้แก่พ่อที่บ้างานและแม่ที่เครียดจัด   วันสะบาโตคือป้ายตัวใหญ่ที่เขียนว่า   หยุด  สำหรับครอบครัว   หยุดการเร่งรีบต่อกัน   หยุดการปล่อยให้สิ่งต่างๆที่เร่งด่วนที่สุดมาครอบงำสิ่งที่สำคัญที่สุด   วันสะบาโตคือวันเดียวที่เราสามารถแทนที่ความเพลิดเพลิน ด้วยการอธิษฐานอย่างกดดันและสนทนาโต้ตอบกับพระ เจ้า   แทนที่การทำงานหนักด้วยเสียงหัวเราะ   แทนที่ตารางเวลาที่ยุ่งเหยิงด้วยการคิดไตร่ตรองที่สงบ   การหยุดพักวันสะบาโตเป็นการจัดหาเวลาให้ครอบครัวทั้งหมดเชื่อมสัมพันธ์พระคริสต์ และเคาะหาพลังงานฝ่ายจิตวิญญาณ พระองค์

5. วันสะบาโตเป็นเวลาที่พระเยซูเสด็จมา... มาอย่างใกล้ๆ   ความสัมพันธ์ทุกรูปแบบต้องอาศัยเวลาซึ่งเป็นเวลาที่มีคุณภาพ   แน่นอนความสัมพันธ์ระหว่างเรากับพระคริสต์ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน   การสละเวลาวันทั้งวันให้พระคริสต์ในแต่ละสัปดาห์เป็นวิธีที่ยิ่งใหญ่ที่คอยรักษาสัมพันธ ภาพเรากับพระองค์ ให้สดชื่นและน่าตื่นเต้นอยู่เสมอ   วันสะบาโตทำให้เรามีโอกาสพิเศษที่จะศึกษาพระคัมภีร์และอธิษฐาน   หรือพูดง่ายๆก็คือการได้อยู่กับพระคริสต์ ตามลำพังในสถานที่เงียบสงบและคอยรับฟังพระวจนะของพระองค์   พระเยซู   “ทรงอวยพระพรแก่วันที่เจ็ด   ทรงตั้งไว้เป็นวันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ”   ด้วยพระสัญญาของการทรงมีอยู่ของพระองค์   (ปฐมกาล 2:3)   ท่านสามารถเข้าใจว่าทำไมการรักษาวันเสาร์จึงสำคัญ   ซึ่งเป็นวันที่เจ็ดของสัปดาห์ที่เราถือเป็นวันสะบาโต   เพราะว่าเป็นวันที่พระคริสต์ทรงแยกไว้ในพระราชกิจการสร้างเพื่อการสนทนากับเราด้วยวิธีที่พิเศษ

เมื่อพระเยซูทรงกำหนดวันสะบาโต   ดูเหมือนว่าพระองค์ทรงมีคนรุ่นของเราอยู่ในพระหฤทัยของพระองค์   นั่นคือวันสะบาโตเป็นสิ่งที่เราต้องการจริงๆ ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยภาวะความกดดันเช่นนี้   คือเป็นวันหนึ่งที่เราได้หยุดพักอย่างแท้จริง   เป็นวันหนึ่งที่หยุดจากทุกๆสิ่งอย่างสมบูรณ์   เป็นวันหนึ่งที่ได้นมัสการพระเจ้า   (ได้ติดต่อกับพระราชกิจการสร้างอีก)   และเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ความสัมพันธ์เหล่านั้นแทนเรื่องต่างๆ   วันสะบาโตเป็นการหายใจเอาอากาศ บริสุทธิ์เข้าไปท่ามกลางกลุ่มหมอกควัน และเป็นวิถีทางอิสระที่ไม่หยุดนิ่งของชีวิตในปัจจุบัน

การรับรู้ล่วงหน้าถึงการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้นสวรรค์

เราสามารถรวบรวมประโยชน์ของการเชื่อมสัมพันธ์กับพระเยซูทุกวันและทุกสัปดาห์ด้วยคำว่า   การหยุดพัก   คำว่า   “สะบาโต”   มาจากภาษาฮีบรูแปลว่าการหยุดพัก   ดังนั้นจึงไม่น่าประหลาดใจที่พระคัมภีร์เรียกวันที่เจ็ด ว่า   “สะบาโตแห่งการหยุดพักสงบ ”   (เลวีนิติ 23:3)   สะบาโตมีไว้เหมือนเป็นการรับรู้การหยุดพักที่สมบูรณ์แบบล่วงหน้าที่ เราจะได้พบอย่างแน่นอนบนสวรรค์

“[พระเจ้า]   เพราะมีข้อหนึ่งกล่าวถึงวันที่เจ็ดอย่างนี้ว่า   ‘ในวันที่เจ็ดนั้น   พระเจ้าทรงหยุดพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์’ . . . ฉะนั้นจึงยังมีการหยุดพักสะบาโตสำหรับประชากรของพระองค์    เพราะว่าคนใดที่ได้เข้าสู่การหยุดพักของ พระองค์แล้ว   ก็ได้หยุดพักจากงานของตนเอง   เหมือนอย่างที่พระเจ้าได้ทรงหยุดพักจากพระราชกิจของพระองค์ เพราะฉะนั้น   ขอให้เราพยายามเข้าสู่การหยุดพักนั้น”

— ฮีบรู 4:4, 9-11

“การหยุดพักวันสะบาโต”   ทำให้เรารู้เป็นนัยถึงความยินดีปรีดาในการหยุดพักนิรันดร์บนสวรรค์ที่เราได้รับทุกสัปดาห์   การหยุดพักนี้มิได้หมายถึงความเกียจคร้านแต่หมายถึงความรู้สึกถึงความปลอดภัย   สันติสุขและความเป็นอยู่ที่ดีที่เป็นรากฐานของชีวิตที่อุดมสมบูรณ์จริงๆ   เราจะชื่นชอบ   “การหยุดพัก”   ฝ่ายจิตวิญญาณนี้ได้ก็ต่อเมื่อเราผ่านประสบการณ์เหล่านี้มาเท่า นั้น   และคนทั้งโลกสามารถยืนยันและเปิดเผยประสบการณ์   “การหยุดพักหลังได้รับการช่วยให้รอด”   และ   “การหยุดพักวันสะบาโต”   นี้ได้   ถ้าท่านได้รับการหยุดพักของพระเยซูทุกๆวันทุกๆสัปดาห์ โดยการสนทนาพูดคุยกับพระองค์   ท่านจะค้นพบความยินดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

พระเจ้าของเรา   พระองค์เองทรงมีพระประสงค์ที่จะมอบวันสะบาโตให้เราในพระ ราชกิจการสร้าง   ไม่ได้มอบให้กับชาวยิว   (แต่ให้กับชนชาติมนุษย์ทั้งหมด)   เมื่อสองพันปีก่อนที่จะมีชาวยิว   พระเยซู   “ทรงอำนวยพระพร”   และทำให้วันสะบาโต   “บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์”   เป็นวันพิเศษที่พระเจ้าทรงกำหนดขึ้นเพื่อฟื้นฟูชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณของเราใหม่   เป็นส่วนหนึ่งของพระบัญญัติสิบประการของพระองค์   พระเจ้าตรัสว่า   “ให้จำไว้”   แต่ชาวโลกส่วนใหญ่มักลืมข้อนี้ไป   ท่านปรารถนาจะขอบพระคุณพระเยซูสำหรับการหยุดพักซึ่งเป็นของประทานของพระองค์หรือไม่?

ท่านอยากจะบอกพระองค์ไหมว่าท่านปรารถนาที่จะรักษาวันสะบาโตของพระองค์ทุกๆสัปดาห์?   ท่านอยากจะพูดหรือไม่ว่า   “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า!   เราปรารถนาที่จะพบความสุขใจในวันที่พระองค์ได้กำหนดขึ้น”   ทำไมท่านไม่ทำพันธสัญญาในตอนนี้เสีย เลย

          สาธุการพระ บิดาบนสรวงสวรรค์   ข้าพระองค์ขอขอบพระคุณพระองค์สำหรับพระสัญญาการหยุดพักหลังได้รับการช่วยให้รอดจากบาป   (salvation-rest)   ในแต่ละวันที่ชนะความท้าทายใน ชีวิต   และพระสัญญาของการหยุดพักวันสะบาโตในแต่ละสัปดาห์ เพื่อให้ความสัมพันธ์ของข้าพระองค์กับพระองค์ยึดติดกันแน่น    ข้าพระองค์ขอขอบพระคุณพระองค์สำหรับพระสัญญาของพระฤทธานุภาพที่กล่าวมา ข้างต้น ที่เปลี่ยนแปลงจิตใจของข้าพระองค์    และให้ข้าพระองค์มีความปรารถนาและแรงจูงใจที่ถูกต้อง   ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ซื่อสัตย์ต่อพระผู้ช่วยให้รอดซึ่งยอมสละทุก สิ่ง ทำให้ข้าพระองค์สามารถพบกับชีวิตที่เติมเต็ม   ขอทรงโปรดทำให้ข้าพระองค์ตอบรับพระประสงค์ของพระองค์   ขอทรงโปรดช่วยข้าพระองค์ให้ยินดีต้อนรับ โอกาสการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้นสวรรค์ตลอดเวลา    ในนามของพระเยซูคริสตเจ้า   อาเมน

[ท่านอาจสงสัยว่า ใครเปลี่ยนวันสะบาโตจากวันเสาร์วันที่เจ็ดของสัปดาห์ ไปเป็นวันอาทิตย์วันแรกของ สัปดาห์? การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นเมื่อไร? พระเจ้าทรงอนุญาตให้เปลี่ยนหรือ? คำถามเหล่านี้พบคำตอบได้ที่บทที่ 21]

______________________

ค้นพบ บทที่ 16

เคล็ดลับการหยุดพักที่สบายเหมือนขึ้นสวรรค์ (คลิกที่นี่เพื่อดูเนื้อเรื่องบทที่16)

1. เราสามารถขจัดภาวะตึงเครียดได้ดีที่สุดโดยพึ่งพิงพระเยซูคริสต์ทุกๆวัน

ถูก

ผิด

2. พระเยซูทรงจัดการภาวะความตึงเครียดโดยพึ่งพิงพระบิดาทุกๆวัน

ถูก

ผิด

3. วันสะบาโตถูกกำหนดขึ้นครั้งแรกโดยพระคริสต์

ที่ไซนายเมื่อพระเจ้าตรัสถึงพระบัญญัติสิบประการต่อชาวอิสราเอล

เป็นการสร้างการหยุดพักของเรา   เป็นการรับพระพรและผลประโยชน์ที่เราจะได้รับ

4. ข้อความใด ผิด ตามพระวจนะในพระคัมภีร์ใหม่

หลังจากพระเยซูทรงสิ้นพระชนม์    พระองค์ทรงพักในหลุมฝังศพในวันสะบาโต

พระเยซูทรงคาดว่าสาวกจะได้รับประโยชน์จากการหยุดพักวันสะบาโต ระหว่างช่วงเวลาหลายปีหลังจากการฟื้นคืนพระชนม์ของ พระองค์

พระเยซูทรงสอนว่าวันสะบาโตได้กำหนดขึ้นเพื่อเป็นผลประโยชน์ของเรา

การหยุดพักประจำสัปดาห์ในวันสะบาโตเป็นการจัดเวลาให้กับพระผู้สร้างของเรา

ไม่มีข้อใดผิด

5. พระสัญญาใดที่พระเยซูทรงมอบให้กับคริสตชนทุกคน?   มัทธิว 11:28-30

6. พระเยซูทรงพูดถึงผลประโยชน์ของการใช้เวลาอันมีค่ากับพระองค์   ยอห์น 15: 4,5   บอกอะไรกับท่านเกี่ยวกับพระสัญญาของพระเจ้าในการให้เวลากับ พระองค์?

7. โดยการรักษาวันสะบาโตทำให้เราได้รับ   "การหยุดพัก" แบบไหน?

8. วันสะบาโตมีส่วนอย่างไรในความปรารถนาของพระเจ้าที่จะสร้างความสัมพันธ์กับ ท่าน?

9. การรักษาวันสะบาโตคือโอกาส

ที่จะรับรู้ความสนุกสนานยินดีของมิตรภาพและการนมัสการร่วมกับคนอื่นๆ

เพื่อหาเวลาเยี่ยมเพื่อนที่ต้องการ

ที่จะอยู่กับพระเยซู   พระผู้สร้างซึ่งทรงเป็นผู้กำหนดวันสะบาโต

เพื่อเพิ่มความใกล้ชิดแน่นแฟ้นให้กับครอบครัว   โดยการใช้เวลาที่มีคุณค่านี้ร่วมกัน

ทุกข้อที่กล่าวมา

10. นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านได้ยินว่าวันเสาร์นั้นเป็นวันที่เจ็ดของสัปดาห์ที่ถือเป็นวันสะบาโตใช่หรือ ไม่?

11. ท่านรู้จักใครที่รักษาวันที่เจ็ดเป็นวันสะบาโตหรือไม่?

12. ท่านเคยไปโบสถ์เพื่อเป็นการรักษาวันสะบาโตหรือไม่?

13. ท่านเคยคิดที่จะรักษาวันสะบาโตและรับรู้ผลประโยชน์ทุกอย่างของการรักษาวันสะบาโตหรือ ยัง?