ข้อควรจำ 

ข้อคิดสำคัญ : เรื่องของดาเนียลและสหายของเขา ในบาบิโลนช่วยเราให้เข้าใจในความสำคัญของความสัตย์ซื่อ และพันธกิจของเราเพื่อพระเยซู นับว่าความจริงดังกล่าวไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย แม้ปัจจุบันเรื่องราวของดาเนียลได้ผ่านไปแล้วถึง 2,600 ปี

“เรารู้ว่าพระเจ้าทรงช่วยคนที่รักพระองค์ให้เกิดผลอันดีในทุกสิ่ง คือคนทั้งปวงที่พระองค์ได้ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์”(โรม 8:28)

ในสถานการณ์มืดมิดที่สุด เมื่อทุกสิ่งดูผิดไปหมด เราสามารถหนุนใจเราเองด้วยพระสัญญาของพระเจ้าว่า ทุกสิ่งจะลงเอยด้วยดี ตามพระประสงค์ของพระองค์ ใช่ว่าทุกสิ่งในชีวิตคริสเตียนจะราบรื่นเสมอไป แต่ในองค์ พระเจ้า “พระองค์จะช่วยคนที่รักพระองค์ให้เกิดผลดีในทุกสิ่ง” จริงอยู่พระเจ้าไม่ทรงรับประกันจะให้สิ่งที่เราต้องการเสมอไป แต่พระองค์จะประทานให้ในสิ่งที่เหมาะสม และในที่สุดเราจะได้กล่าวเป็นพยานในสิ่งดีที่เราได้รับพระ-สัญญาของพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ในสัปดาห์นี้เราจะมุ่งศึกษาไปยังพระเจ้า ผู้ทรงเปลี่ยนสิ่งเลวให้เป็นสิ่งดีในประสบการณ์ของเด็กหนุ่มชาวยิว 4 คน ซึ่งถูกนำตัวไปด้วยการบังคับเพื่อไปยังดินแดนของชาวต่างชาติ แต่เพราะความจงรักภักดีของพวกเขา พระเจ้าสามารถใช้พวกเขาเพื่อเป็นพยานในพระประสงค์และฤทธิ์อำนาจของพระองค์ โดยผ่านการทดสอบอันรุนแรง อย่างเช่นการถูกโยนเข้าไปในเตาไฟอันร้อนแรง ถูกจับทิ้งลงไปในถ้ำสิงโตทั้งสองครั้ง พระเจ้าทรงสำแดงความรักห่วงใยดาเนียลและสหายของเขา โดยทรงช่วยสหายของดาเนียล และตัวดาเนียลไว้ไม่ให้เป็นอันตราย ซึ่งในเวลาเดียวกันพระเจ้าทรงสำแดงฤทธิ์เดชของพระองค์ต่อกษัตริย์และชาวต่างชาติทั้งหลาย ผู้รู้จักแต่รูปเคารพของพวกเขา พระเจ้าองค์เดียวเท่านั้นที่ทรงทราบผลลัพธ์นิรันดร์ของคนหนุ่มกลุ่มนี้ที่รักและสัตย์ซื่อต่อพระองค์

วันอาทิตย์ พื้นฐานด้านจิตวิญญาณ (เฉลยธรรมบัญญัติ 6:6,7)

“และจงให้ถ้อยคำที่ข้าพเจ้าบัญชาพวกท่านในวันนี้อยู่ในใจของท่านและพวกท่านจงอุตส่าห์สอนถ้อยคำเหล่านั้นแก่บุตรหลานของท่าน เมื่อท่านนั่งอยู่ในเรือน เดินอยู่ตามทางและนอนลงหรือลุกขึ้น จงพูดถึงถ้อยคำนั้น” (เฉลยธรรมบัญญัติ 6 : 6, 7)

 พวกเราส่วนมากรู้จักเรื่องของดาเนียลและสหายของเขาอย่างง่ายๆ พวกเขาถูกกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์ของอาณาจักรบาบิโลนจับไปเมื่อ ประมาณ 600 ปีก่อน ค.ศ. แต่เนื่องจากความสัตย์ซื่อของพวกเขา พระเจ้าทรงใช้ชายหนุ่มเหล่านี้ เพื่อทำให้แผนการและพันธกิจของพระองค์ดำเนินไปได้ ในเวลาดังกล่าวนี้บาบิโลนเป็นชาติมหาอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก แต่เรื่องราวของดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ เป็นเรื่องจริงที่น่าประทับใจ อันถือเป็นเกียรติกับบิดามารดาที่ได้สั่งสอนอบรมพวกเขามาเป็นอย่างดี

ครอบครัวของชาวยิว จะทำหน้าที่อบรมสั่งสอนเด็กๆของพวกเขาอย่างเอาจริงเอาจัง ส่วนใหญ่แล้วสอนผ่านเรื่องเล่า ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในชีวิตครอบครัวผู้เป็นพ่อแม่จะเล่าเรื่องซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยเฉพาะเรื่องที่พระเจ้าทรงนำชนชาติอิสราเอลซึ่งปรากฏในพระคัมภีร์ อันเป็นประวัติศาสตร์ของชาติ เด็กๆจะต้องเรียนรู้พระบัญญัติของพระเจ้าเพื่อเป็นเครื่องนำทางชีวิต ขณะที่การไม่เชื่อฟังพระบัญญัติจะนำไปสู่ความตาย

ในเฉลยธรรมบัญญัติ 6:6,7 (และเฉลยธรรมบัญญัติ 4:9) มีหลักการด้านจิตวิญญาณอะไรที่มีความสำคัญสำหรับเด็กๆ และพวกเราทุกคน มีวิธีใดบ้างที่เราจะนำเอาหลักการนี้ไปใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวันของเราเอง

 บิดามารดาของดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ ไม่อาจมองเห็นอนาคตล่วงหน้าว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกๆ ของพวกเขา แต่พวกเขาได้สอนพระคัมภีร์ให้ลูกชายของตนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในทำนองนี้ บิดามารดาได้สร้างรากฐานด้านจิตวิญญาณให้ลูกๆ อย่างแข็งแรง และสิ่งนี้จะติดตัวพวกเขาไปตลอดชีวิต จึงเป็นสิ่งจำเป็นที่บิดามารดาทุกวันนี้จะทำอย่างเดียวกับลูกหรือลูกๆของพวกเขา ซึ่งในเวลาเดียวกันบิดามารดาจะได้รับพรจากการเล่าเรื่องของพระเจ้าและเรื่องของบุคคลที่รักพระเจ้า เกี่ยวกับการอัศจรรย์ ความดีและความรักของพระองค์ ให้ลูกๆของพวกเขาฟัง แม้กับครอบครัวที่ไม่มีบุตร หรือบุตรเติบโตออกบ้านไปหมดแล้ว เรื่องนี้ช่างมีความสำคัญยิ่งสำหรับเราที่จะระลึกถึงพระคุณ ความดี และฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าอยู่ตลอดเวลา ยิ่งกว่านั้นเราจะสามารถแบ่งปันเรื่องของพระเจ้าให้กับคนอื่นได้อย่างไร ถ้าตัวเราเองไม่เคยมีประสบการณ์กับพระเจ้า

ท่านมีความสัตย์ซื่อเพียงใดในการอุทิศถวายเป็นการส่วนตัว การอุทิศถวายของเราอาจจะช่วยเสริมกำลังความเชื่อ และทำให้เราเป็นพยานได้ดีขึ้นเพียงใด

วันจันทร์ การทดสอบเบื้องต้น (ดาเนียล 1:4)

 “พวกหนุ่มๆ ที่ปราศจากตำหนิ มีรูปร่างงามและเชี่ยวชาญในสรรพปัญญา กอปรด้วยความรู้และเข้าใจในสรรพวิทยา กับสามารถที่จะรับราชการในพระราชวัง และทรงให้สอนวิชาและภาษาของคนเคลเดียให้เขาทั้งหลาย” (ดาเนียล 1:4)

หลังจากที่เด็กหนุ่มทั้งสี่เดินทางมาถึงกรุงบาบิโลน เป็นที่ปรากฏชัดว่า

ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอลและอาซาริยาห์จะต้องเผชิญกับการทดลอง และอิทธิพลทางด้านลบหลายประการ

ในดาเนียล 1:4 มีอะไรเป็นสิ่งแรก ที่ตรงเข้ามาโจมตีความเชื่อของพวกเขา เหตุใดจึงนับว่ารุนแรงถึงตายได้

 สิ่งที่เราอ่านและสิ่งที่เรามองเห็นมีอิทธิพลต่อความคิดของเรา บางทีอาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขา ที่ดาเนียลและสหายทั้งสามได้เรียนรู้การเขียนอ่านภาษาใหม่และได้อ่านวรรณคดีที่สอนเรื่องความเชื่อที่ต่อต้านกับสิ่งที่พวกเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับพระเจ้ามาก่อน เด็กหนุ่มทั้งสี่ได้ศึกษาวิชาโหราศาสตร์และเรื่องเกี่ยวกับพระเทียมเท็จต่างๆ ตลอดจนนิยายอภินิหาร หรือตำนานที่เล่าต่อๆกันมา ถึงตอนนี้การสงครามแห่งจิตใจและในดวงวิญญาณของพวกเขาได้ปะทุขึ้น วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ได้แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าร่างกายของคนเรามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างยิ่งกับจิตใจของเรา

คำที่เป็นกุญแจไขข้อความในดาเนียล 1:8 แสดงให้เห็นว่าเหตุใด ดาเนียลและสหาย (อ่าน ข้อ 12-14 ) จึงไม่ต้องการรับประทานอาหารสูงซึ่งพระราชาเสวย

 คำที่เป็นกุญแจสำคัญคืออาหารนั้นเป็น “มลทิน” ซึ่งในภาษาฮีบรู (ภาษาของพระคัมภีร์เดิม) หมายความว่า “เปรอะเปื้อน” สำหรับพวกเขาแล้ว ประเด็นนี้ไม่ใช่เฉพาะเรื่องการดำเนินชีวิตให้มีสุขภาพดี หรือการเลือกส่วนบุคคลเท่านั้น แต่ที่สำคัญคือเป็นประเด็นด้านศาสนา

มีข้อแก้ตัวอะไรบ้าง ที่ดาเนียลและสหายอาจยกขึ้นมาอ้าง เพื่อพวกเขาจะรับประทานอาหารนั้นได้

 นับตั้งแต่พวกเขาได้เดินทางมาถึงกรุงบาบิโลนแล้ว ที่คนหนุ่มกลุ่มนี้ได้ตัดสินใจที่จะยืนหยัดอยู่ในหลักการ ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับการทดลองอะไรนี้เป็นรูปแบบที่พวกเขายึดไว้มั่นคงตลอดเวลาที่พวกเขาอยู่ในบาบิโลน ซึ่งพวกเขาก็ได้รับทดสอบความเชื่อมากกว่าหนึ่งครั้ง โดยการรักษาความสัตย์ซื่อไว้ พวกเขาได้เป็นพยานให้กับพระเจ้าแห่งสรวงสวรรค์

เป็นความอ่อนแอของมนุษย์ที่จะทำการแก้ตัวเพื่อเลือกทำสิ่งเลว หรือประพฤติผิด มีส่วนไหนในชีวิตของท่านที่ท่านกล่าว “แก้ตัว” ในสิ่งที่ท่านทำ มีขั้นตอนอะไรที่ท่านสามารถนำมาจัดการกับความอ่อนแอที่เป็นอันตรายต่อฝ่ายจิตวิญญาณนี้ได้

วันอังคาร ไม่มีการประนีประนอม (อิสยาห์ 56:1-8)

“อย่าให้คนต่างชาติผู้เข้าจารีตถือพระเจ้ากล่าวว่า “พระเจ้าจะทรงแยกข้าแน่จากชนชาติของพระองค์” และอย่าให้ขันทีพูดว่า “ดูเถิดข้าเป็นต้นไม้แห้ง” (อิสยาห์ 56:3)

 เรื่องราวที่บันทึกในพระคัมภีร์แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงมีส่วนในชีวิตของชาวบาบิโลนที่อยู่ภายใต้การปกครองกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์และในสมัยการปกครองต่อมา คือกษัตริย์ไซรัส ผู้คนทั้งหลายได้มองเห็นภาพว่าพระเจ้า ทรงเป็นพระเจ้าของพลไพร่อิสราเอลและของชนทุกชาติ

คิดถึงช่วงเวลา เมื่ออิสยาห์ 56:1-8 ถูกเขียนขึ้น มีจุดสำคัญอะไรที่ผู้เผยพระวจนะเขียนไว้ในตอนนี้

อ่านดาเนียล 1:6, 7 เหตุใดชาวบาบิโลนจึงทำสิ่งนี้

 ความหมายของชื่อ มีความสำคัญต่อครอบครัวของชาวยิว สอดคล้องตามประเพณี พวกเขามีความระมัดระวังในการตั้งชื่อให้กับเด็กๆ ชื่อ “ดาเนียล” หมายความว่า “พระเจ้าทรงความยุติธรรม” ฮานันยาห์ หมายถึง “พระเจ้าทรงพอพระทัย” มิชาเอล หมายถึง “ผู้เป็นดั่งที่พระเจ้าทรงเป็น” และ อาซาริยาห์ หมายถึง “พระเยโฮวาห์ได้ช่วยเหลือ” แสดงให้เห็นว่าบิดามารดารู้สึกว่าชื่อของลูกๆมีความหมายต่อชีวิตด้านจิตวิญญาณของพวกเขาอย่างยิ่ง

เจ้าหน้าที่ระดับสูงของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ คือ อัชเปนัส ได้ตั้งชื่อใหม่ให้หนุ่มชาวยิวทั้งสี่คนในภาษาบาบิโลน ดาเนียลนั้นให้เรียกว่าเบลเท-ชัสซาร์ ฮานันยาห์เรียกว่าชัดรัค มิชาเอลเรียกว่าเมชาคและอาซาริยาห์เรียกว่าอาเบดเนโก ชื่อเหล่านี้เป็นคำถวายสักการะแก่พระรูปเคารพของชาวบาบิโลน

แต่นี่เป็นความใกล้ชิดเพียงประการเดียวที่หนุ่มชาวฮีบรูทั้งสี่ใกล้ชิดกับรูปเคารพ หนุ่มทั้งสี่รู้สึกอึดอัดใจกับชื่อใหม่ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก จำต้องใช้ชื่อใหม่ไป ภายใต้การอวยพรของพระเจ้าไม่นานหลังจากนี้พวกเขาต่างได้รับการแต่งตั้งสู่ตำแหน่งในราชสำนักและรัฐบาลบาบิโลน

ภายหลังระยะเวลาการศึกษาเตรียมตัว อัชเปนัสได้นำหนุ่มชาวยิวทั้งสี่เข้าเฝ้ากษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ “และพระราชาก็ทรงสัมภาษณ์เขา ในบรรดาอนุชนเหล่านั้นไม่พบสักคนหนึ่งที่เหมือนดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอลและอาซาริยาห์” (ดาเนียล 1:19) พระองค์ถามพวกเขาเพื่อทดสอบภูมิปัญญา และทรงพบว่า “ในบรรดาเรื่องราวอันเกี่ยวกับปัญญาและความรอบรู้ ซึ่งพระราชาตรัสถามเขาทั้งหลาย ทรงเห็นว่าเขาทั้งหลายดีกว่าพวกโหร และพวกหมอดูซึ่งอยู่ในอาณาจักรทั้งสิ้นของพระองค์สิบเท่า” (ดาเนียล 1:20)

 ช่างเป็นเรื่องราวที่ทรงพลังเป็นการแสดงให้เห็นชัดว่า พระเจ้าสามารถทำอะไรได้บ้าง ผ่านชายหนุ่มผู้สัตย์ซื่อสี่คน พวกเขาถูกนำตัวจากกรุงเยรูซาเล็มมายังราชสำนักของบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก และพวกเขาได้รับการแต่งตั้งขึ้นสู่ตำแหน่งสำคัญ พวกเขายืนเฝ้ากษัตริย์ เพื่อเป็นพยานให้ทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า

เหตุใดจึงเป็นการยอมรับได้ สำหรับชายหนุ่มชาวยิวสี่คนที่จะมีชื่อของคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า แต่เป็นการยอมรับไม่ได้ที่พวกเขาจะรับประทานอาหารตามอย่างของคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า เราจะทราบได้อย่างไรว่ามีอะไรแตกต่างระหว่างเรื่องของวัฒนธรรมเท่านั้น กับเรื่องเกี่ยวกับศาสนา จงเตรียมตัวนำเอาข้อคิดนี้ไปอภิปรายในชั้น

วันพุธ ผู้ถวายคำแก้พระสุบิน (ดาเนียล 2:1 -13)

“สิ่งซึ่งพระราชาตรัสถามนั้นยากและไม่มีผู้ใดจะ สำแดงแด่พระราชาได้นอกจากพระผู้ซึ่งมิได้อยู่กับมนุษย์” (ดาเนียล 2:11)